Ben jij een diagnose?

foto (21)

Ben jij een diagnose?

Een diagnose is een term , bedacht door psychiaters wat een soort ” mislukte persoonlijkheid” suggereert.
Als we door één of meer ouders of verzorgers zijn opgevoed die deels vinden dat zij zelf mislukt zijn. Dan is het logisch dat schaamte een onderdeel wordt van ons innerlijk, dat wij deze verstoorde dans blijven doen waar we mee zijn opgegroeid, komt omdat dit is wat ons bekend is en op vele niveaus voor ons bepaalt wat normaal aanvoelt . We hebben geen andere betekenis voor wat normaal is . Waar je het meeste bekend mee bent is wat normaal wordt.
Als je opgevoed wordt met het idee dat je mislukt bent dan creëert dat stress. Je zal je dan zorgen gaan maken en op zoek gaan naar oplossingen om jezelf te ‘fixen’. Er staat door ons school systeem een enorm hoge druk op ons werkgeheugen. Kinderen worden vanaf peuter zijnde al volgepompt met informatie.

Als het kind met stress opgroeit dan krijgt het kind een achterstand op school. Informatie opnemen doen we namelijk met ons werkgeheugen. Als ons werkgeheugen al bezet is door de zorg of we wel goed genoeg zijn dan nemen we geen andere informatie meer op. Door de slechtere prestaties op school komt er nog meer druk op het kind te staan. Waardoor een steeds diepere overtuiging groeit in het kind dat hij of zij mislukt is.

Door stress gieren de stresshormonen door het lijf. Omdat we fysiek vaak niet in staat zijn om te vechten, vluchten of bevriezen. Doen kinderen dit met hun gedachten. Gedachtes wordt gedrag, gedrag wordt gediagnosticeerd. Als gedachtes op hol slaan op zoek naar oplossingen dan kan een kind al snel de diagnose ADHD krijgen. Het werkgeheugen is door de zorgen al bezet waardoor het kind zich niet kan concentreren. Het kind gaat door het sneller denken, sneller praten, sneller handelen. Als gedachten bevriezen, kan het kind stilvallen of zich gaan hyperfocussen op één of twee onderwerpen waar van nature hun talent liggen waardoor ze even hun zorgen kunnen vergeten. Dan kan het kind al snel het etiket autisme krijgen opgeplakt. Kinderen kunnen ook in gedachtes wegdromen ‘vluchten’. Dan zijn ze er met hun gedachtes even niet bij. Dan is de diagnose ADD snel te pakken. Een kind kan gaan vechten, diagnose ODD. Het kind kan vaker huilen, diagnose depressief. Iedere diagnose valt samen te vatten onder stress.

Als we voortdurend het lijdend voorwerp zijn van ons egoïstisch schoolsysteem, waarmee onze waarde wordt gemeten aan de hand van cijfers, dan kunnen we gemakkelijk het geloof ontwikkelen dat we gebrekkig zijn, en de straf en de ontberingen verdienen die we krijgen .
Toch is er een ander deel van ons die weet dat de dingen anders zijn. Door een verkeerde opvoeding kunnen we het geloof ontwikkelen dat we ondeugdelijk zijn maar we zijn van oorsprong goed. Ieder van ons is goed ,compleet en waardig. Wanneer we zelf overtuigt zijn dat we mislukt zijn dan gaan we onszelf daar naar gedragen.
Zo gaan veel kinderen van een opvoeding die hen het gevoel geeft dat ze mislukt zijn. Naar een schoolsysteem die hen het gevoel geeft dat ze mislukt zijn, naar de ggz die hen de bevestiging geeft dat ze mislukt zijn doormiddel van levenslange diagnoses.
Wij weten dat diagnoses gecreeërd zijn door het systeem om mensen gevangen te houden door hen voortdurend te laten geloven dat er iets vreselijk mis met hen is. Het gevoel dat ze door en door verrot zijn en zich daarvoor dienen te schamen! Schande en schaamte draagt ​​vele gezichten , maar heeft het onderliggende gevoel dat er iets mis met je.

Als je nu een volwassene bent dan ben je verantwoordelijk voor waar je nu bent in je leven. Als je niet blij bent met waar je bent, maak dan een verandering in jezelf . Het accepteren van je diagnose zal alleen tijdelijke verlichting geven. Alle ware veranderingen moeten van binnenuit plaatsvinden waardoor de omstandigheden van je leven zullen veranderen.

Dit is niet alleen waar voor iemand met een diagnose, maar voor iedereen . Wij allen moeten leren verantwoordelijk te zijn voor wat we creëren in ons leven. Er zijn geen echte slachtoffers of daders. We zijn allemaal energetische zielen bezig met een dans van het aantrekken van mensen naar ons toe die het licht op onze wonden laten schijnen en de pijn naar de oppervlakte brengen om genezen te worden. Als we die kans weggooien dan worden we terminale slachtoffers en zetten we een handtekening onder een contract voor een leven vol ongelukkigheid.

De ware les voor ons allemaal , of we geloven dat we depressief zijn, adhd’ers, angstig en afhankelijk, verslaafden , of het hebben van een persoonlijkheidsstoornis, is om naar binnen te gaan en daar te zoeken naar onze heelheid . Het leven is een reis van persoonlijke en spirituele groei. Het gaat niet om het nastreven van geld, rijkdom , bezit, seks en prestaties, maar over het openbaren van ons ware zelf , het vinden van onze authentieke zelfexpressie. Al het andere is gewoon een spel van het ego . Het ego draait om overleven en schone schijn. Het leven is zo veel meer!

Het accepteren van een diagnose als verklaring voor onze pijn zal ons niet beter doen voelen. Wat ons zal helen is om de verantwoordelijkheid te nemen voor wat van ons is, en te beginnen aan het pad van zelfgenezing die ons zal leiden naar het hebben van een krachtigere relatie met onszelf in de toekomst . De eerste sleutel om een krachtige relatie met onszelf te ontwikkelen. Betekent dat we moeten leren om onszelf op een dagelijkse basis te bevestigen, door liefdevolle dingen voor onszelf te doen, door onszelf belangrijk te maken, en onszelf en onze eigen genezing een prioriteit te maken. Door met zekerheid diep van binnen te voelen dat we gelukt zijn, uniek en waardevol. Door ons niet meer met anderen te vergelijken. Je hoeft je voor niets of niemand te bewijzen. Je bent al compleet.

Als je voldoet aan alle criteria van een diagnose uit de DSM of dat nu borderline, narcist, OCD, ADD of autisme is, als je nog steeds zelfreflectie hebt en de mogelijkheid ziet van je eigen verantwoordelijkheid in wat er gecreërd is in je leven, dan is er een mogelijkheid voor helen.
De eerste stap naar genezing is door te stoppen om je te identificeren met een diagnose. Gebruik alleen de criteria van een diagnose als lanceerplatform voor je eigen groei . Wanneer je terug kijkt naar de lijst en beseft dat veel van die criteria niet echt meer op jou van toepassing zijn, dan kun je zien waar je bent gegroeid . Zo zal iemand die aan de criteria depressie voldoet steeds meer dingen vinden om dankbaar voor te zijn en zich beter gaan voelen, of iemand die aan de criteria ADHD voldoet stapje voor stapje langer nadenken voor hij wat doet en zal daardoor minder fouten maken. Simpelweg door het instellen van de intentie en de bereidheid om het werk te doen zal men verandering creëren. Iedereen die bereid is om hun eigen verantwoordelijkheid in te zien van wat gecreëerd wordt in in hun eigen leven, kan veranderen.

Het identificeren met labels en diagnoses maakt ons tot slachtoffer en helpt ons niet in onze groei. De enige manier waarop iemands leven zal verbeteren is om te beginnen met innerlijke groei en transformatie . We moeten diep graven in de duisternis waar onze angsten en onze gevoelens van niet goed genoeg zijn zich plaatsvinden. We moeten bereid zijn om door de pijn heen te lopen, in plaats van overlevingsmechanismen te vinden om onze pijn te vermijden. We moeten bereid zijn om ons hart te openen voor liefde en acceptatie, zelfs als we bang zijn om gekwetst te worden. We moeten bereid zijn om te kijken naar het licht , zelfs als we in onze grootste duisternis zijn. Want het is het licht dat ons doet groeien zodat we kunnen opbloeien naar ons volledig potentieel, dan zullen we beseffen dat het zeker de reis waard was.

T. Janssen / Henk Fokker

Wat is een depressie?

foto (17)

De betekenis van depressie.

De meningen over depressie lijken over twee kampen verdeeld. De éne groep meent dat iemand zichzelf maar een schop onder zijn achterste moet geven.

Vooral op scholen is het gebruikelijk om tegen een lusteloze leerling te zeggen: “Ga eens wat doen. Pak je lesboek en ga aan de slag.”
Alles lijkt voor die leerling nog zwaarder te worden (letterlijk). Het contrast tussen wat er verwacht wordt en wat hij/zij aankan, is schril. Bovenop de worsteling met de depressie, moet iemand zwoegen om mee te komen met de klas. Zo wordt iemand steeds meer uitgeknepen. Een luisterend oor is er niet bij. Leerlingen worden benaderd alsof ze lui zijn, in plaats van uitgeput.

Met een beetje pech heeft een kind ouders die niet (willen) zien hoe beroerd hij eraan toe is en hem maar ongezellig vinden.
“Je hangt de hele dag maar op de bank.”
Niet gek dat zo iemand zichzelf waardeloos gaat vinden en niet de kracht vindt om iets positiefs uit het leven te halen en weer op te krabbelen.

De andere visie is dat depressie veroorzaakt wordt door een chemische onbalans. Een bepaald stofje wordt te weinig aangemaakt. Daardoor voel je je niet goed. Daar kun je niets aan doen maar medicatie kan dit weer in balans brengen.
Die tweede visie lijkt vriendelijker, maar dat is misleiding; dat depressie een hersenziekte is die je krijgt of niet.
Het is een industrie in plaats van geneeskunde. Al meer dan een miljoen mensen in Nederland, zitten aan de antidepressiva. De farma-industrie en de psychiatrie bieden (via Internet bijv.) wel ‘objectieve’ informatie aan over wat depressie is en welke hulp iemand nodig heeft.
De bijwerkingen van antidepressiva variëren van overgewicht, emotionele vlakheid, algehele schade aan je gestel tot zelfmoordgedachten. Ook gaat zo’n behandeling totaal voorbij aan de kern. Weliswaar kan een pilletje in sommige gevallen helpen om een moeilijke periode te overbruggen.
Als ik bijvoorbeeld zo’n hoofdpijn heb dat ik niet kan slapen, neem ik ook een paracetamol. Symptoombestrijding weliswaar, maar een goede nachtrust is ook wat waard.
Zou ik me continu beroerd voelen, ga ik wel kijken wat de oorzaak is.

Depressie kan duizenden oorzaken hebben. Iets ingrijpends, zoals een sterfgeval, geestelijke of fysieke mishandeling, seksueel geweld, pesten. Het kan ook voortkomen uit iets minder duidelijks, een vage onvrede. Je hebt alles wat je hartje begeert, maar er is een gevoel van: is dit nu alles? Of de druk vanuit de omgeving ligt net iets hoger dan je vol kan houden, waardoor je langzaam uitgeput raakt. Vooral in situaties die niet aangrijpend lijken, is depressie een sluipend proces, waardoor het lijkt alsof het ‘zomaar’ ontstaat. Het kan ook komen door iets uit het verleden wat je niet hebt verwerkt.
Veel mensen gaan aan de medicijnen omdat ze met hun depressie anderen tot last zijn. En als je de ratrace niet vol kunt houden, val je al snel buiten de groep.

De meeste mensen die het zelf hebben ondergaan zien depressie als een zwart gat, waar ze in gezogen worden. Ze ervaren het als een bedreiging op zich, hoewel het eerder een natuurlijke respons is op omstandigheden. Iemand die grote angst of wanhoop ervaart, gedwongen wordt in een situatie die hij niet aankan, heeft grote kans om depressief te worden. Somber zijn kun je vaak veel langer volhouden dan angst of wanhoop, die je van binnen weg lijken te vreten of tot waanzin te drijven. Veel mensen houden die sombere stemming jarenlang vol en sommigen verbergen het zelfs voor de omgeving.
Ik was ooit helemaal emotioneel labiel. Thuis werd ik steeds op de huid gezeten door mijn vaders vriendin. In het begin kon ik goed met haar praten, vond ik haar een boeiende persoonlijkheid en dacht zij met mij mee. Dat gevoel gaf ze me. Later ging ze zich steeds meer met mijn leven bemoeien, had veel kritiek en probeerde een ander iemand van mij te maken. Meer sociaal aangepast, wat ze zelf helemaal niet is.
Zij beheerde ook mijn Persoonsgebonden Budget. Omdat zij er meer in thuis was dan mijn vader, heeft zij het traject opgestart. Daar heeft ze veel tijd en energie in gestoken. Toch was ze niet tevreden over de begeleiding die ze eerder voor me geregeld had en werkte die begeleidster eruit. Toen stond ik er helemaal alleen voor, want mijn vader met wie ik eerst een hechte band had, praatte steeds vaker zijn vriendin na.
Ik stond op het punt om door te draaien, maar zakte in plaats daarvan weg in een verdoving. Ik voelde veel minder, mijn stiefmoeder kon me minder raken. Het was mijn beste afweer die ik tot mijn beschikking had.
Mijn vader is in zijn relatie ook depressief geworden. Hij kreeg geen lucht, geen bewegingsruimte. Pas toen hij zover was het uit te maken, knapte hij weer op.

Depressief worden getuigt van een zeer dringende behoefte om uit een situatie te komen, of iets te krijgen waar je intens naar verlangt. De toestand dwingt je om het rustiger aan te doen en je terug te trekken.
Iemand die naar de dood verlangt, probeert wanhopig een uitweg te vinden. Het is een verlangen naar een ander leven (soms letterlijk)
Volgens die definitie hebben medicijnen geen enkele zin. Is het een afweer tegen een afweer.
Zo iemand heeft een luisterend oor nodig. Een medemens die hem echt begrijpt en helpt de oorzaak te vinden en de grip op het leven terug te krijgen. Een kind, jongere of volwassene wil gezien en gehoord worden. Dat kan al veel veranderen.
Met iemand opsluiten in een instelling, bereikt men het tegenovergestelde, wat meestal schadelijker is dan helemaal niets doen. Iemand komt terecht in een cirkel van onrecht, onmacht, wanhoop en frustratie. Mensen die blijven tobben zijn vaak beter af dan mensen die in de psychiatrie terechtkomen.

Natuurlijk zijn er mensen die zo ver heen zijn dat ze (tijdelijk) niet in staat zijn voor zichzelf te zorgen, niets meer aankunnen. Vaak willen zij zelf hun ‘vertrouwde’ plek ontvluchten en nergens meer aan hoeven denken.
Soms is het nodig om de situatie te doorbreken. Hersteloorden zonder wachtlijst, waar mensen terecht kunnen. Een toevluchtsoord waar eerlijke en bekwame hulpverleners zijn die echte aandacht hebben voor hun verhaal. Die uitgaan van wat zij nodig hebben, in plaats van een zieke ideologie na te leven. Een luisterend oor en therapie die uitgaat van de mogelijkheden van iemand, die iemand verder helpt in plaats van de problemen verdrukt.
Hulpverlening moet altijd vrijwillig geschieden, tenzij iemand een bewezen gevaar is voor de omgeving.
Meedenken, in plaats van vóór iemand denken, aandacht voor iemands verhaal en samen kijken hoe de omstandigheden veranderd kunnen worden. Hoe kan iemand weer in zijn kracht komen te staan?
Dwang schaadt het vertrouwen van mensen en dan staan ze helemaal niet meer open voor hulp.

Veel mensen hebben hun kindertijd niet verwerkt, waardoor ze het leven niet zelden als hopeloos ervaren. Ze mochten bijvoorbeeld geen fouten maken. Deden ze iets goed, werden ze omringd met waardering, complimenten en liefde. Wisten ze zich net niet helemaal waar te maken, kregen ze kritiek en reageerden volwassenen hard en afwijzend. Als volwassene lijden ze aan perfectionisme en putten ze zichzelf uit. Hun bestaansrecht hangt ervan af, voor hun gevoel.
Therapie die de invloed van ervaringen in de kindertijd erkent, kan helpen om het verleden los te laten en inzicht te krijgen in hun werkelijkheid.
Ook als sombere gevoelens uit het niets lijken te komen, heeft praten zin en samen zoeken naar de oorzaak. En sommige mensen hebben gewoon een intens gevoelsleven, met hoge pieken en diepe dalen. Daar hoeft niets mis mee te zijn.

Geschreven door Sarah Morton

Website: http://www.dus-sarah-morton.info/

Hoe onschuldig is een fopspeen?

pacifier

Hoe onschuldig is een fopspeen?

Graag zie en hoor ik baby’s en peuters kletsen, zingen, lachen van plezier en de wereld begroeten.

Ook verdriet en boosheid uiten is gezond.
Kinderen die een stem hebben, zijn in mijn beleving relaxter, bijdehanter en hebben een betere woordenschat dan kinderen die stil gehouden worden. Ze kunnen duidelijk maken wat ze willen en hoeven geen emoties op te kroppen. Zij hebben meer contact met de omgeving en leren daardoor ook meer. Ze doen meer positieve ervaringen op.

Zelf ben ik zonder fopspeen opgegroeid, waar ik heel blij mee ben. Ik moet er niet aan denken dat iemand mijn stem dempt, zodra ik van me wil laten horen.
Ik begon pas te praten toen ik twee jaar was. Hoewel ik een rustig en dromerig kind was, deelde ik wat er in mij omging en zong en sprak ik vrijuit. Ik kon mensen aan het lachen maken en zij mij.
Ik was bezig de ‘wereld’ te verkennen en betrok mensen daarbij door dingen te benoemen.

Jonge baby’s (tot drie maanden) hebben een sterke zuigreflex en sabbelen niet zelden op hun duim of vingers, terwijl de honger al gestild is.
Borstgevoede baby’s kennen dit probleem nauwelijks, omdat ze meer hun best moeten doen om de melk eruit te krijgen, dan flesgevoede baby’s. Ook trainen ze hun tong, lippen en wangen, waar ze later profijt van hebben. Woorden leren ze makkelijker uitspreken.
Een voeding aan de borst duurt algauw een kwartier tot een half uur, terwijl een fles vaak al naar een paar minuten leeg is.
(Het ligt er wel aan wat voor fles en speen.
Als een kind steeds een klein beetje uit de borst drinkt, duurt het korter achter elkaar)
Duimen zou een reden zijn om een fopspeen te geven, want dat laatste is makkelijker af te leren. Een kletsargument. Ik zie weinig kinderen de hele dag met hun duim of vingers in hun mond. Waarom dragen kinderen wél dag in, dag uit een fopspeen, en niet gewoon een half uurtje of alleen als ze gaan slapen?
Een duim is ook moeilijk op te dringen. Kinderen duimen naar behoefte. Ook foetussen doen dit al. Ze kunnen zich even terug trekken of willen zichzelf kalmeren. De kans op scheve tanden is groter met een fopspeen dan met hun eigen duim.

Waarom zitten peuters en zelfs kleuters met een speen in hun mond? Zo kunnen ze zich niet verstaanbaar maken. Ja, ze kunnen het ding uit hun mond halen, maar als ze iedere keer dat ze huilen of roepen het zoethoudertje* krijgen, vatten ze dat op als: “Houd je stil.”
Baby’s die dag in, dag uit iets in hun mond hebben, brabbelen minder. Er is minder interactie tussen kind en volwassene. Ook de woordenschat heeft eronder te lijden.
Het kind keert in zichzelf en doet niet echt mee. Het maakt een ‘autistische’ indruk.
Jonge kinderen (tot drie jaar) steken van alles in hun mond. Zo onderzoeken ze hun omgeving. Een fopspeen belemmert hun verkenningsdrang, zeker als iemand het ding meteen weer aanreikt, zodra het kind het laat vallen. Het schaadt de geestelijke ontwikkeling van een kind.

Kinderen ontwikkelen controlepatronen om hun gevoelens te onderdrukken, als hun aandacht steeds afgeleid wordt van waar het om gaat.
Een koekje bij een geschaafde knie, in plaats van het kind te laten uithuilen en liefdevol op te vangen. Een fopspeen als het eigenlijk honger heeft of aandacht en nabijheid nodig heeft.
De basis voor emotie-eten en verslavingen als roken.
Ergens op zuigen helpt iemand om spanningen de baas te blijven.

Ook zou een speen kinderen een veilig gevoel geven.
Maar een stil kind is niet per se een ontspannen kind.
Vaak zit het kind gewoon op slot en zie ik angst, onzekerheid en frustratie in het gezicht.
Deze kinderen jengelen meer, omdat ze niet goed hun behoeften kenbaar kunnen maken.

Een teddybeer kan een kind ook geruststellen. Het is een soort vriendje.
Vaak durft een kind in zijn eigen bed te slapen, zolang hij zijn knuffel heeft.
Het ondersteunt de stappen naar zelfredzaamheid.
Een knuffelbeest kan uiteraard geen liefdevolle ouder vervangen.

Huilen is een manier om zich te bevrijden van pijn.
Wanneer het liefdevol beantwoord wordt, zal het kind sneller herstellen van een valpartij, tegenslag of verlies.
Kinderen die geen verdriet, angst, woede of teleurstelling mogen uiten, blijven er langer in hangen.
Ze zijn gespannen, bedrukt, droevig of boos.

Er is een duidelijk verband tussen emoties onderdrukken en ziekten.
Door de voortdurende en onopgeloste spanning, raakt het lichaam uitgeput en is vatbaarder voor infecties, hart- en vaatziekten en zelfs kanker.
Het innerlijke alarm blijft afgaan.
Ook kunnen kinderen depressief worden of heftige stemmingswisselingen krijgen.
Hun lichaam staat onder druk en komt niet toe aan herstel. Emoties en ervaringen slaan naar binnen en worden niet gedeeld en opgelost.

Soms zie ik de ouders met het ene kind een leuk contact hebben. Ze gaan in op wat hij vertelt, ze lachen samen en kunnen elkaar aankijken.
Als het jongste kind contact probeert te maken, door te kraaien, roepen of huilen, krijgt het alleen een speen in zijn mond gestopt en verder geen aandacht.

Onlangs zag ik twee leidsters met wandelwagens waar wel zes kinderen in pasten. De kinderen keken angstig.
De twee meiden waren in gesprek, zonder naar de kinderen om te kijken.
Misschien was het van de kinderopvang of waren het uit huis geplaatste kinderen, dat weet ik niet.
Een baby van 6-8 maanden begon erbarmelijk te huilen.
De vrouw duwde met kracht (wat voor een kind geweld is) een neptepel in zijn mond.
Het kind kreeg het zwijgen opgelegd, in plaats van troost.
Mijn hart huilt bij zulke gevoelloosheid.
Ik zei nog: “kinderen missen verbondenheid in hun leven. Ze willen gezien en gehoord worden.”
De jonge vrouw glimlachte slechts arrogant en knikte.
Wie heeft verzonnen dat een stuk siliconen of rubber (met een plastic kap om inslikken te voorkomen), liefdevolle nabijheid kan vervangen?
Waarom zou je trouwens dit dierbare gezichtje willen afdekken? Het ziet er niet uit, alsof er een pleister voor zit.
Of weet ik gewoon niet waarover ik praat?

Foppen betekent “in de maling nemen.”
Als kinderen ergens op sabbelen, hebben ze misschien wel honger.
Een namaaktepel kan hongergevoelens onderdrukken en wordt ook vaak gebruikt om de tijd tussen twee voedingen te overbruggen. Als de baby minder vaak aangelegd wordt of zelfs nog niet goed heeft leren drinken, komt de borstvoeding ook in het gedrang. De melkproductie is namelijk een kwestie van vraag en aanbod. Hoe vaker het kind mag drinken, hoe eerder er weer melk aangemaakt wordt.
Veel lactatiekundigen hebben dan ook bedenkingen bij het gebruik van de speen.
Baby’s die steeds ‘gefopt’ worden, vragen minder vaak om een voeding en blijken ook minder lang borstvoeding te krijgen.
Moedermelk blijft de beste voeding, het is perfect afgestemd op de behoeften van het kind. Het beschermt het kind tegen ziektekiemen en ondersteunt het immuunsysteem.
Het ondersteunt de band tussen moeder en kind, door het huid-op-huidcontact. Het kan echt een rustmoment zijn. Er is aandacht voor elkaar, een moeder kan het kind niet in een wipstoeltje laten zitten.
Binnen natuurvolkeren hebben baby’s vaker de borst tot hun beschikking. In veel gevallen kunnen ze naar behoefte drinken. Daar krijgen kinderen ook twee jaar of langer borstvoeding.

Een fopspeen zou de kans op wiegendood verkleinen.
Misschien omdat het kind door de neus ademhaalt of omdat het rustiger in slaap valt (niet zichzelf in slaap huilt).
Deze wonderbaarlijke eigenschap is echter nooit bewezen.
Van moedermelk is wel bewezen dat het beschermt tegen wiegendood en een fopspeen brengt de borstvoeding juist in gevaar.

Ook ouders worden gefopt. Een speen lijkt een onmisbaar hulpmiddel, waar het in werkelijkheid een repressiemiddel blijkt te zijn.
Kinderen raken snel gewend aan hun speen en ‘kunnen’ dan niet meer zonder. Raken ze het kwijt, gaan ze huilen en willen ze niet slapen voordat de ouder het ding terug gevonden heeft.
Sommige kinderen (ook kleuters) willen hun speen ook overdag niet meer afstaan.
Het is een verslaving, die een gepaste behandeling verdient.
Hoe kan een kind het beste afkicken?
In plaats van de namaaktepel te geven om honger of verdriet te stillen, het kind liefde, voeding en aandacht geven.
Kinderen laten weten dat ze hun gevoelens mogen uiten, echt luisteren en hun ervaringen en uitingen serieus nemen. Liefdevolle armen doen meer wonderen dan een lapmiddel.
Een verslaving afwennen kan ‘cold turkey’ of stapje voor stapje.
Het onding weggooien of het alleen nog op bepaalde momenten geven en het steeds verder afbouwen. Het kind uitleggen waarom het geen speen nodig heeft.
De ouders kunnen begrip tonen als het kind om z’n speen vraagt, maar erop vertrouwen dat zij op de goede weg zijn en het kind beter af is zonder.
Welke tactiek het beste is, ligt ook aan de situatie en aan het kind.

Een baby wil niets liever dan warmte, affectie en nabijheid. Moeders huid voelen en haar hartslag en stem horen. Warme melk uit háár borst. De kleine voelt zich nog één met de moeder.
Later willen kinderen deelnemen aan het sociale leven. Zij willen samen kletsen, lachen en zingen.
Ook tranen van een kind maken iets duidelijk.
Wat kinderen ons te vertellen hebben, kan heel leerzaam zijn. Zij zijn puur en eerlijk en houden ons ook een spiegel voor. Zij reageren op onze gevoelens, houding en leefwijze. Die imiteren ze of ze laten juist zien hoe het anders kan.
Een eigenwijs kind met een sterke wil, laat ons zien dat we ook meer ons eigen gang mogen gaan en voor onszelf op mogen komen.
Als we in die spiegel willen kijken.

*(vroeger letterlijk, want soms werd het gedoopt in suikerwater, honing of sterke drank)

Geschreven door: Sarah Morton

Website: http://www.dus-sarah-morton.info/

Links:

www.mens-en-gezondheid.infonu.nl/kinderen/79488-pas-op-met-de-fopspeen.html

www.natuurlijkouderschap.org/wennen-babys-van-nog-geen-jaar-zich-zelf-af-van-de-borst/

www.kennislink.nl/publicaties/speen-en-duim-slecht-voor-spraakontwikkeling

www.borstvoeding.com/columns/gefopt.html

www.eurolac.blogspot.nl/2011/04/fopspenen-zoethoudertjes-en-substituten.html

www.mediplan.nl/BorstvoedingsfolderKlein%20pdf%202013.pdf

www.borstvoeding.com/kindjeaandeborst/kraamtijd/tepelspeenverwarring.html

www.borstvoeding.com/columns/caged.html

www.borstvoeding.com/kindjeaandeborst/peuter-voeden/de-natuurlijke-speenleeftijd-of-stoppen-met-borstvoeding.html

www.zielenknijper.nl/een-code-in-plaats-van-pillen.html

www.eft-therapiejeevania.nl/1/5/wetenschappelijkonderzoek.html

Mag ik euthanasie, alstublieft…?

20131114-204234.jpg

20131126-213058.jpg

Dit is een belangrijke boodschap.

Ik heb een serieuze vraag? Mag ik dood.
Waarom? Lees dan het verhaal hieronder zodat je mij begrijpt.

Hoe is het mogelijk dat ik door een kinderarts ben veroordeeld met de diagnose MBD (voorloper van ADHD) op grond van niet meekomen in de klas. Dit begon bij mij in de 4e klas van de basisschool. Ik was toen een jaar of 10. Is het misschien niet zo dat ik even moest wennen aan het systeem van letters? Was die overgang niet te groot van in een keer van plaatjes naar cijfers?

Hoe kan een arts die mij nauwelijks persoonlijk kent en op grond van mijn gedrag en verhalen van mijn ouders mij veroordelen tot levenslang “ziek zijn” ?

De arts stond er niet bij stil of mijn ouders misschien wel het probleem waren? Zij zijn toch mijn leermeesters van het leven.

Er niet bij stil staande dat mijn vader depressief was, en hierdoor niet naar me omkeek, niet rekening houdend, dat mijn moeder een snelwerkende schildklier had waardoor ze last had van stemmingswisselingen en nervositeit.

Het eerste gedrag leer je toch van je ouders?
Je moet toch een veilig en vertrouwd gevoel hebben bij je ouders wat ik ook dacht te hebben tot we bij de schoolarts en psycholoog kwamen. Die heeft mijn ouders overgehaald en gezegd dat mijn gedrag niet normaal is op grond van niet wetenschappelijk bewijzen. Want zo werkt dat in de GGZ.

Hoe kan het dat je als kind van 12 jaar aan de amfetamine gezet wordt? Dat is legaal drugs aanbieden. Maar de psychiater heeft er voor geleerd dus dan zal het wel zo zijn.

Hoe kan het dat ik met gebruik van amfetamine niets meer voelde, maar alles uit het hoofd deed? Dat mijn gedrag eigenlijk alleen maar erger werd. Werd agressiever, stond niet meer stil bij wat een ander voelde maar vooral bij wat ik zelf voelde.

Op de veroordeling van de psychiater “ziek” hebben mij ouder de opvoeding aangepast. Ze hebben me behandeld als een “ziek mensje”.

Hoe kan het in vredesnaam dat mijn tienerjaren naar de klote zijn en dat ik alleen maar met angst en spanning heb geleefd. Dat ik door die drugs nog verder van mezelf kwam te staan en ook van mijn ouders, en dat door die drugs ik weer een ander gedrag ging vertonen met medewerking van de opvoeding van mijn ouders die hun op grond van “ziek kind” hebben voortgezet.

Dit leidde naar diverse GGZ instanties zoals het riagg, en een nieuwe psychiater. En ja, die houden het systeem van onze GGZ natuurlijk draaiende. En die gaan er natuurlijk op door hoe “ziek” kind ik wel niet ben. Volgende is voorspelbaar. Het is wel verstandig om naar een neuroloog te gaan en een foto van het hoofd te maken. En dat zal alles bevestigen.

Er was een hersenbeschadiging te zien. Dan is het volgende natuurlijk ook logisch. Een nieuwe drugs. Mellerette. Dat was toen der tijd voor schizofrenie. Nu verboden omdat het zeer gevaarlijk is en vele negatieve bijwerkingen heeft.

Maar nu komt het mooiste van het verhaal.

Ik ben in 2009 terug gegaan naar de huisarts of ik een nieuwe scan kan maken omdat ik echt wilde weten. Mijn huisarts zei dat er nies over terug was te vinden in mijn medische dossier en dat ze dat toen helemaal niet konden zien op een foto.

Door zelf te onderzoeken ben ik er achter gekomen dat ze dit puur deden om medicatie voor te schrijven en geld te verdienen.

Inmiddels hebben mijn ouders het “ziek zijn” met familie en vrienden gedeeld. Ook elke vriend die ik meenam hebben ze ingelicht. Aan de ene kant enigszins ook logisch, want de dokters vertellen dit.

Op mijn 25e jaar heb ik me dan maar zelf laten opnemen. Want ik wist het niet meer. Ik moest vechten tegen een muur van doctoren, psychiaters en mijn ouders.
En bovenverwachting had ik een goede menselijke psychiater getroffen. Die heeft mij uitgelokt om te praten. Want dat deed ik niet meer. Dat is ook niet zo gek, er werd toch nooit naar mij geluisterd.

Mijn diagnose die ik toen kreeg was ” overgevoelig voor kritiek” . Ja, dat kon ik meteen plaatsen. Dat is wat ik alleen maar kreeg. Ik deed nooit wat goed.

Dit werd ook verteld tegen mijn ouders. Maar ja, die waren het daar totaal niet mee eens. Zij konden ook niet zo maar hun “geloof” weg doen van wat er allemaal gezegd is in het verleden door alle GGZ instanties. Dan moesten hun ook erkennen dat ze fout hebben gehandeld. Dus ik had nu een psychiater aan mijn kant staan en aan de andere kant had ik de grote menigte van familie, vrienden en zus die het geloof van mijn ouders hanteerden.

Ik ben wel zover als ik kon weer een leven gaan opbouwen. Ideale droombeeld van de meesten mensen. Huisje, boompje en beestje. Dit kon natuurlijk niet goed gaan.
Het geloof van mijn ouders zetten zich voort, maar ik bleef wel altijd bij mijn ouders komen. Waarom? Het zijn je ouders. Dat hoort volgens de samenleving. Je wilt als kind dat je ouders ondanks alles trots op je zijn. Dit duurde precies 10 jaar. Huwelijk liep stuk, huis moeten verkopen, nieuwe relatie met een dochter van een dominee.

Die dochter van die dominee dacht ik, nou dat zit wel goed. Die is gelovig opgevoed. Die weet wel wat normen en waarde zijn. Ik vertrouwde haar. Maar ja, ik kwam van een koude kermis thuis. Jesus hé, zij loog en bedroog alles bij elkaar. Aan de ene kant logisch. Zij was ook met een geloof opgevoed. Dat was haar klem.

Ben toen naar het riagg gegaan. Het ging niet meer zo goed en zag het allemaal niet meer zo zitten. Ben daar aan de seroquel gezet voor het slapen. Dat vond ik enigszins vreemd, want seroquel is een stemmingsstabilisator. Maar ja, ik vond het wel prima. Bij het riagg ging ik een keer in de week langs.

Heeft het wat geholpen? Nee. Ik noem het symptoom bestrijding. Oppervlakkige hulp. Ze kijken naar het nu, maar gaan niet door op het verleden. Want daar kan je niets aan veranderen. Ook daar liep ik dus vast.
Heb toen twee serieuze zelfmoordpogingen gedaan. Niet gelukt dus. Door die seroquel werd
Het mij wel makkelijker gemaakt ook daadwerkelijk die zelfmoord pogingen te doen. Dat is het voordeel van psychiatrische drugs. Want je bewustzijn wordt afgestompt.

Met hetgeen wat ik gebruikt had was het een wonder dat ik nog leefde. Heb er toen voor gekozen om me weer op te laten nemen. Tenslotte had ik een goede ervaring met mijn laatste opname.

Tot mijn zeer grote verbazing, met mijn laatste energie van niet meer willen leven, wilde ze mij niet opnemen. Ik was suïcidaal. Daar hebben ze dus nu ook regeltjes voor. Gelukkig had ik mijn ouders bij me die hun verhaal ook even konden doen. Daar kwam toch een waterval uit, niet te kort.

Je kent die heipalen die de grond worden ingeslagen door zo’n grote machine. Nou, mijn moeder was zo’ n machine. En ze heeft me zo diep de grond ingeslagen dat ik er niet meer uit kon klimmen.

Maar ook dat had geen invloed. We stonden op het punt om weg te gaan, tot ik zei: ” ik begrijp hier niets meer van, wil ik aan mezelf werken wordt ik niet opgenomen.” Toen reageerde de desbetreffende psychiater en psycho-therapeut van ” dat wilden wij nu horen”. Dat je aan jezelf wilt werken.

Wij gaan een opname regelen. Ik dacht echt van “wat verwachten ze nu van me, ik wil al niet meer leven”. Ik kom daar met een persoonlijke crisis. Omdat ik met een goede ervaring bij mijn eerste opname in een psychiatrische instelling “wat niet eens van riagg was” nog enigszins hoop heb op een stukje begrip dat het niet allemaal aan mij ligt maar dat er veel meer speelt. En dat ik het waard ben om te leven.

Leve onze GGZ. Het geloof van mensen beter maken, geleerd vanuit een boekje. Hun bijbel de DSM. Amen…

Tijdens mijn opname heb ik een aantal nieuwe diagnoses erbij gekregen. Persoonlijkheidsstoornis, depressief, en borderline kenmerken.

Deze veroordeling hebben ze gebaseerd op de vragenlijsten die ik allemaal voor me neus kreeg. Deze werden afgenomen door co assistente’s die nog in hun opleiding zaten. Die waren niet ouder dan een jaar of 17.

De daarbij horende therapieën brachten bij mij ook geen wijsheid. Ze zijn zo gericht op het niet mogen voelen. Dat is dan ook makkelijk, want iedereen zat zwaar aan de medicatie.

Het was alleen gericht op, hoe ga je nu verder je leven inrichten. Hoe zie je de toekomst?

Op de afdeling waar ik zat heb ik ook een aantal mensen ontmoet. Zo een vrouw die Bernadette heet, en hetzelfde werk deed als ik. We werkten allebei met mensen die een verstandelijke en lichamelijke beperking hebben. Haar tijd zat er bijna op. Het ging volgens de arts goed met haar dus kon ze met ontslag.

Ik weet nog goed dat Bernadette op een maandag met ontslag ging, en haar medicatie mee kreeg van de arts die zij toen heeft moeten inleveren bij haar opname.

De woensdag erop heeft Bernadette thuis haar leven beëindigd door alle medicatie te slikken die zij mee heeft gekregen. Zo zijn er nog veel meer verhalen die ik daar mee heb gemaakt, wat niet misselijk is. Maar daar ga ik nu niet over door.

Op de afdeling was er nog een vrouw die ook goed omging met Bernadette.. Deze vrouw heet . Door het verlies van Bernadette zijn mijn vriendin en ik dichter naar elkaar toe gegroeid. Wij verwerkten dit samen. Op de afdeling werd het stilzwijgen opgelegd.

Mijn vriendin en ik hebben heel veel gepraat met elkaar. We hebben elkaars verleden gedeeld. Dat was wel bijzonder. We vonden erkenning en begrip bij elkaar.

Ik kon gewoon eerlijk zijn tegen haar zonder veroordeeld te worden. Bij een eerdere korte opname voor deze opname was ik ook al iemand tegen gekomen. Iwanjka. Het gevoel wat ik bij mijn vriendin had, had ik ook bij hem. Maar ja, de begeleiding vonden wel dat ik en mijn vriendin veel met elkaar omgingen. Dit werd natuurlijk aan de psychiater gerapporteerd.

Mijn vriendin werd doorverwezen naar een andere afdeling, en ik was volgens de psychiater er klaar voor om vanuit thuis therapie te volgen. Dit was een 4daagse therapie voor persoonlijkheidsstoornissen. Ik heb dit een maand vol gehouden. Het leek wel of ik in een soapserie zat. Iedereen zat zwaar aan de medicatie. Die had ik inmiddels afgebouwd op mijn verzoek.

Ze hielden elkaar gewoon “ziek”. Draaideur cliënten van de GGZ. Ik kon toen niet plaatsen waarom deze cliënten steeds weer terug kwamen. Dat kan ik nu wel. Het is wel een winstgevend systeem die GGZ.

Op een gegeven moment stond er een foldertje over ADD. Daar zag ik enigszins erkenning in. Ik wou me daar op laten testen. Maar dat kon niet, want ik zat in de therapie persoonlijkheidsstoornissen. En toen dacht ik, nu kan ik gebruik maken van mijn ouders. Want als die gaan praten…

En ja hoor. Had een afspraak bij de psychiater(in opleiding) en daar ging mijn moeder. Het leek alleen wel of ze nog een zwaardere machine was geworden. Ze heeft me nu echt zo diep de grond ingeslagen dat ik er niet meer uit kon komen. Maar dit was voor mij een veroordeling met voor bedachte rade. Gelukkig zat mijn vriendin erbij voor mij.

De arts wou graag rapporten zien van school die ik vroeger had gehad.
Bij de volgende afspraak had ik die rapporten bij me. Hij heeft er niet meer dan 5 minuten ingekeken. En ja hoor. Ik heb ADD. Daarbij hoorde natuurlijk ritalin. Heb dit 1 dag geslikt. Ik wist niet wat er gebeurde.

Ik dacht dat ik aan het trippen was. Was agressief, had geen rust, mijn gedachtes gingen zo snel dat er bijna van doordraaide. Kon niet slapen, at niet meer. Ben hier meteen mee gestopt. En dan heb je de arts die zegt dat je eraan moet wennen. Maar dat is met coke ook. Maar toch weer geprobeerd. Nu een week volgehouden. Maar het werd alleen maar erger. Ben gestopt. En begeleiding van mijn arts had ik niet.

Ik ben gestopt met mijn therapie en mijn behandelingen bij die psychiatrische instelling Onderwijl hebben zij en ik een relatie gekregen. Mijn vriendin heeft drie kinderen. Twee meiden en een jongen.

We hebben dit op de juiste manier opgebouwd. Toen heb ik ook de keuze gemaakt om te breken met mijn ouders. Dit na aanleiding dat hun geloof gewoon verder ging. Mijn vriendin was daar een keer alleen op bezoek. Ze hebben geprobeerd om haar te bekeren naar hun geloof. Ze moest drie dagen bijkomen van wat er allemaal is gezegd.

Op een gegeven moment zijn mijn vriendin, Iwanjka en ik bij elkaar gaan zitten. Wij zijn nog meer gaan praten over hoever wij zo in ons leven in de klem zijn gekomen. Dit werkte. Ik kreeg inzicht in mijn eigen leven. Ik kreeg macht over mijn leven. We waren het allerdrie overeens dat we hier iets mee moesten doen.

Zo hebben wij een stichting opgezet genaamd “Positieve nood” met het doel dat wij dat wij naast mensen gaan staan en hun de macht over hun leven weer terug te geven. Dit puur vanuit ervaringsdeskundigheid.

Omdat ik nog in de ziektewet zat moest ik me verantwoorden bij mijn werkgever. Met al die wijsheid die ik nu heb opgebouwd zag ik ook dat er wel heel veel medicatie werd verschaft bij
De mensen die ik verzorgde. Maar ik wou wel weer aan het werk.

Door een reïntegratie coach ben ik gestopt. Zij was zo aan het pushen dat ik weer snel aan het werk moest. Er werd totaal geen rekening met mijn gevoel gehouden. Het werk wat ik deed vond ik echt super. Maar wou het wel rustig opbouwen. Deze reïntegratie coach begeleide mij zo uit haar hoofd. Ben haar ook daardoor gaan google ‘n.

Haar cv stond gewoon op internet. Toen begreep ik haar. Ze had een nlp cursus gedaan. Daar wordt je vooral geleerd dat je met je hoofd moet handelen. Heb dit aangegeven bij mijn teamleider en die zei toen dat ik niet om haar heen kon. Want zij was de enige reïntegratie coach. Maar mijn teambegeleider begreep mij wel heel goed. Toen ben ik afgekocht met een ontslagpremie.

Iwanjka heeft mij toen de mogelijkheid geboden dat ik bij hem in dienst kon komen(want die had een eigen bedrijf) om dan stichting positieve nood verder op te bouwen. Dit heb ik toen ook gedaan.

Maar ook Iwanjka wou op een gegeven moment niet meer verder met zijn zaak. Hij was het ook zat. Toen ben ik gaan zoeken naar werk in de zorg, maar wel waar nog enigszins met menselijkheid wordt gewerkt. Ben terecht gekomen in Utrecht. Ik ben bewust nachtdiensten gaan draaien om zo min mogelijk mee te krijgen van alle regeltjes en protocollen. Daarbij draaide ik vier middagdiensten. Wat ik merkte was dat de cliënten naar mij toe trokken.

Er werd ook regelmatig tegen mij gezegd: ” jij bent een mensen mens”.
Jij geeft ons het gevoel dat wij niet minder zijn.

Ik was daar een jaar aan het werk toen wij verrast werden thuis met een brief van het AMK. AMK staat voor anoniem meldpunt kindermishandeling.
Dit was naar aanleiding over een valse melding van mijn vriendin’s ex en haar moeder.

De ex van mijn vriendin heeft nooit naar de kinderen omgekeken, nooit alimentatie betaald, is dakloos, drugsverslaafde, heeft haar mishandelt. Dat was de reden dat zij heeft moeten vluchten uit haar geboorteplaats.

Goed gelovig, want dat dacht ik van een instelling van de overheid hebben we ze laten komen. We zijn heel open en eerlijk het gesprek in gegaan en verwachten totaal geen problemen. Tot de rapporten binnen kwamen. De ene leugen na de andere werd er in vermeld. Beschuldigingen vanuit de ex familie terwijl daar helemaal geen contact mee is. Dit hakte er zo in dat ik weer het gevoel van me ouders had.

Hoe kan dit op basis van een verhaal van een ander die ik nog nooit gezien heb,en hun mij ook niet. Zo zou ik de meiden sexueel misbruiken, verwaarlozen. Worden wij neergezet al labiele mensen. Wij hadden twee dagen om terug te reageren. We moesten twee weken bijkomen, en die rapporten zijn zo dik. Wat verwacht je nou. Ze hoeven helemaal niet zo dik te zijn, want het verhaal wordt steeds herhaalt, maar dan in een ander context.

We hebben letterlijk gestreden om ons gelijk te halen. Wij hadden echt de feiten en het bewijs dat alles een grote leugen is. Maar als eenmaal dat jeugdzorg balletje gaat rollen ontkom je er niet meer aan. Advocaten in de handen genomen, bij de klachtencomissie geweest, rechtzaken, kinderbescherming. Wij werden bij de klachtencommissie in het gelijk gesteld. Maar dan gaat het naar de directie van jeugdzorg, en die gaven weer niet toe.

Dan gaat onderwijl ook de kinderbescherming ermee bemoeien. Het komt allemaal tegelijk. Uiteindelijk was het vonnis van de kinderbescherming “er is niets aan de hand”.

Ondertussen zijn we financieel leeg door de kosten van de advocaat, kan ik niet meer functioneren op mijn werk en kom ik uiteindelijk terecht in het ziekenhuis met een longontsteking en zorgwekkende hartslag. Op. Was op…..
En dan lig je in het ziekenhuis, wie komt er op bezoek bij de vrouw die naast me lag? De medewerkster van het AMK die bij ons het onderzoek heeft gedaan.

Hoe is dit toch mogelijk? Hoe kan dit? Tijdens het hele proces jeugdzorg hebben we op een gegeven moment ook aangifte gedaan van valse beschuldiging van mijn vriendin’s ex en haar moeder en de valse beschuldigingen van jeugdzorg. We hadden alle bewijzen. Wat denk je dat de politie zegt: omdat er kinderen in het spel zijn moeten wij jeugdzorg inschakelen. Dan vraag ik me echt af of die politieagent wel geluisterd heb. Na 2 uur gezeten te hebben vertelde de politieagent nog even dat ze het verder oppakt, maar dat wij er eigenlijk vanuit kunnen gaan dat ze er niets aan kunnen doen. En een week later kregen we ook de brief met de bevestiging. Weer een instantie van de overheid.

Door dit alles begrijp ik nu gezinsdrama’s, schietincidenten op scholen en openbare plekken, geweldstoename enz. Het is echt door mijn hoofd heen gegaan om de amk mevrouw wat aan te doen. Om het gebouw van jeugdzorg in te lopen en schade aan te richten. Respect voor de politie heb ik ook niet meer. Door dit soort gedrag van overheidsinstantie’s creëer je dit gedrag. Maar gelukkig heb ik nog het gezonde verstand en gevoel dat ik niet tot zo’n actie over ga.
Maar de mensen die wel zo ver gaan worden altijd afgerekend op hun psychische gesteldheid, maar wat nooit wordt vermeld is dat ze zwaar aan de medicatie zijn en dat wel eens de oorzaak kan zijn dat mensen daadwerkelijk soortgelijke acties gaan doen.

Ik zie het bij mezelf ook. Ik was aan de medicatie, en heb daadwerkelijk twee serieuze pogingen gedaan om mezelf van het leven te ontnemen. Bij gezinsdrama’s zit er altijd een combinatie van psychische medicatie en/of jeugdzorg. Het ligt altijd aan de “stoornis”.

Ik ben weer begonnen met werken. Inmiddels was er op mijn werk ook een hoop veranderd door de bezuinigingen.
Ook had ik een nieuwe teammanager. Mijn vorige teammanager was op de hoogte van de hele situatie betreft jeugdzorg. Ik kreeg van hem alle begrip. Maar mijn nieuwe manager wist er niet veel van. Ik was net weer een maand aan het werken, en had de instelling van ik ga er weer voor tot ik een uitnodiging kreeg van mijn manager voor een gesprek. Op dat gesprek kreeg ik te horen dat vanwege mijn ziekteverzuim mijn contract niet omgezet kon worden. Ik zou mijn vaste contract krijgen. Mijn functioneren was zeer goed, maar het was puur voor mijn ziekteverzuim. Wel heeft ze mij toegezegd dat ik na drie maanden terug mocht komen. Vroeg of ik dat zwart op wit kon krijgen. Dit zou zij regelen.dit liet zich behoorlijk lang op zich wachten. Ondertussen had ik wel met mijn collega’s gepraat over de situatie.

Ze stonden allemaal met grote verbazing te kijken. Het was zelfs een punt op de vergadering. Ook toen heeft de manager toegezegd dat ik na drie maanden weer terug kom Ook kwamen cliënten het te horen dat ik er,drie maanden uit moest. Ze waren het er allemaal niet mee eens. Maar ik hield het positief. “Het zijn maar drie maanden”.

Na een maand kreeg ik dan het verlossende mailtje van mijn manager betreft het zwart op wit van mijn terugkomst. Gezien u vraag over het zwart op wit zetten van u terugkomst na drie maanden kan ik daar verder geen antwoord op geven. Dit omdat dat u nooit toegezegd is. Wel kunnen wij u na drie maanden uitnodigen voor een gesprek rekeninghoudend met de huidige situatie van de bezuinigingen.

Mijn vriendin heeft alle politieke partijen aangeschreven, de ombudsman, juridisch loket benaderd. En allemaal vertelden zij dat het een welbekende maas in de wet is. De vrouw van het juridisch loket liet zelfs weten dat het haar ook is overkomen.

Dit heeft geleid tot klachtencommissie, gesprek met de directeur. Weer alle bewijzen, collega’s die voor mij willen getuigen en zelfs cliënten die gesprekken aangaan en een petitie hebben opgezet dat ik moest blijven.
Heb allemaal niet mogen baten.

Dit was de laatste klap dacht ik.
Ik kwam thuis en ik stortte letterlijk in. ik was lichamelijk en geestelijk op, maar toch aan de ene kant voelde ik een bepaalde rust. De druk van het werk was weg. Want al werkte ik toch bij een meer menselijke organisatie, de regels en de GGZ had toch de belangrijkste rol daar. Mensen konden alleen binnenkomen met een stoornis of een andere stempel.

Ben naar mijn huisarts gegaan om over de situatie te vertellen. En wat denk je, ze verwijst mij door naar het riagg. Omdat ik er echt doorheen zat, maar wel meer zelfkennis dacht ik ga het nog eens proberen. Ondertussen was ik ook druk bezig met de aanvraag van mijn uitkering bij het UWV. Wederom een instantie van de overheid. Nu ik instantie voor de zoveelste keer opschrijf word ik ook bewuster van het woord. Instantie, het instant houden van…

Had mijn eerste afspraak bij het riagg. Mijn vriendin was mee. Ik begon heel sceptisch, maar was wel gewoon open. Ik heb niets te verbergen. Na het eerste gesprek had ik op zich een goed gevoel. Ik had me inmiddels ziek gemeld bij het UWV.

Ik was op weg voor mijn tweede afspraak bij het riagg toen ik gebeld werd door een medewerker van het UWV uit Groningen. Zij stelde me zoveel vragen dat ik helemaal dicht sloeg midden op straat wat leidde tot een paniekaanval en hyperventileren. Daar van bij gekomen was ik blij dat ik op weg was naar het riagg. Heb daar ook met de psychotherapeut over gesproken.

Ook heb ik met de psychotherapeut een onverwerkt jeugdtrauma besproken. Dat was dat ik op jonge leeftijd seksueel misbruikt ben. Dit is pas recentelijk naar boven gekomen door iets wat een jeugdvriend zei tegen mij. Had dit zo weggestopt. Ik zat ook die tijd aan de medicatie. Dus zo bewust was ik niet.

Ook was er de vraag van mij aan de psychotherapeut of hij wilde aangeven aan maatschappelijk werk dat het administratieve gedeelte van ons betreft financiën overgedragen kon worden aan mijn vriendin. Waarom?

Omdat ik fulltime werkte en daarbij veel nachtdiensten draaide nam zij de financiën op zich.

Mijn vriendin komt uit een Indische familie. De Indische cultuur heeft een zwijgcultuur. De Jappenkampen van Hirohito, waar de grootste gedeelte van de Indische bevolking in de 2e wereldoorlog verbleven, zo ook haar vader en familie van beide kanten, waren wellicht milder dan de concentratiekampen van Hitler maar de ervaringen die mensen daar hadden waren nog steeds verschrikkelijk.

Als voorbeeld: Kinderen moesten hun honden naar de hoofdingang van het kamp brengen en daar kregen de kinderen de opdracht om hun eigen hond dood te knuppelen. Dit gebeurde in het kamp ‘Tjideng’, onder leiding van commandant Sonei. Een sadistische man, die ervan hield om vrouwen en meisjes te laten lijden. Veel meisjes werden in die kampen geronseld om als ‘troostmeisje’ lees seksslavin voor de Japanse soldaten te werken. Als mensen niet diep genoeg buigden voor de japanse soldaten dan werden ze gemarteld, vaak tot de dood erop volgt.

Zelfs kleine kinderen en zieke ouderen werden niet ontzien.

Omdat de indische bevolking bij thuiskomst in Nederland vooral gezien werden als profiteurs en de Nederlandse bevolking vond dat hun ervaringen verbleekten bij de ervaringen van de mensen in de Duitse concentratiekampen besloot men te zwijgen over hun oorlogservaringen.

Ook de verhoudingen tussen de regering met de Amerikaanse regering en de keizer van Japan stond op scherp. Japan mocht vooral niet in een verkeerd daglicht komen te staan en deze houding versterkte het stilzwijgen van de Indische bevolking nog meer.

Door zwijgen wordt er niets verwerkt. Als een trauma onverwerkt blijft dan krijg je vaak kopiegedrag. De oorlog leeft nog in de mensen zelf voort en velen reageren die boosheid af op hun kinderen. Lees maar eens het verhaal over Adriaan van Dis.

Mijn vriendin’s vader heeft naast een Jappenkamp ook in een Katholiek jongenstehuis gezeten met zijn broers. Een aantal paters daar waren pedofiel.

Het zwijgen van de oorlogservaringen van haar ouders, resulteerde voor mijn vriendin in seksueel grensoverschrijdend gedrag van haar vader en oom en fysieke en geestelijke mishandeling van haar moeder toen zij nog maar een klein meisje was.

Voor emoties was in haar gezin geen enkele ruimte. Zij mocht nooit boos of verdrietig zijn. ‘Niet piepen’, zeiden haar ouders, en daarmee was de kous af.

Doordat zij nooit liefde had gekend werd zij daarna een makkelijk slachtoffer voor haar ex, die haar jarenlang heeft misbruikt. Tel daarboven op de ervaring met jeugdzorg.

De laatste wraakactie van haar ex en haar moeder. Voor mijn relatie met haar, konden haar moeder en haar ex elkaar niet zien of luchten maar nu ik mijn vriendin de liefde geeft die zij verdient. Zijn zij de beste vrienden geworden en hebben ze als bondgenoten een masterplan bedacht om ons uit elkaar te drijven.

En ja, het AMK luistert wel. Jeugdzorg’s motieven waren duidelijk. Subsidies, de kassa ringt..

Het is logisch dat mijn vriendin ook op haar tenen loopt . Ze heeft nooit aan haar eigen verwerkingsproces kunnen beginnen.

Ondanks alles heeft ze 8 jaar lang met veel liefde alleen voor haar kindjes gezorgd. Ze heeft de eerste drie jaar naar hun scheiding de schulden van haar ex afbetaald. Daarna is ze full-time gaan werken en in de avonden naar school gegaan om een toekomst op te bouwen met en voor haar kinderen.

Mijn vriendin heeft door haar trauma’s op jonge leeftijd last gekregen van PTSS klachten. Ze is intelligent. Tot groep 7 stond zij gemiddeld een 8 op haar rapport. Lezen en leren vond ze leuk en school was nog het enige waar ze een goed gevoel uit haalde. De voorspellingen waren dat zij makkelijk naar HAVO/VWO zou kunnen gaan.

Een voorbeeld over PTSS: als je een leeuw ziet, wordt in eerste instantie een supersnelle, onbewuste reactie via de amandelkernen in gang gezet. Voor je het weet, deins je terug om in veiligheid te komen. Pas later krijg je een bewuste reactie via de hogere hersengebieden (de hersenschors), zodat je je realiseert wat er eigenlijk gebeurt. Je handelt dus al voor je denkt. Na traumatische gebeurtenissen verlopen je reacties vaker via die korte, onbewuste route en functioneert de hersenschors minder. Men denkt tegenwoordig dat het door de veranderingen in de hersenen komt dat je emoties zo heftig en moeilijk te controleren zijn en dat je last hebt van opdringerige herinneringen uit het verleden.

Als gevolg van trauma kom je vaak in een chronische alarmtoestand terecht. Als je met gevaar wordt geconfronteerd, begint de adrenaline en cortisol door je lichaam te pompen. Hierdoor word je alert met als doel te overleven. Denk eens aan een alarmknop die aan gaat. Als het gevaar voorbij is, gaat de knop weer om. Bij getraumatiseerde mensen kan die knop echter niet meer om zodat ze in een constante staat van paraatheid blijven. Een begrijpelijk gevolg daarvan zijn concentratieproblemen. Als je voortdurend je omgeving in de gaten moet houden, heb je weinig ruimte over om je aandacht op andere, ontspannende, leuke of interessante dingen te houden. Stel je maar een voor dat je een leuk film op tv wilt volgen, terwijl er een oorlog dreigt.

De geest van de mens is sterk. De geest kan zich uit zelfbescherming afsluiten voor overweldigende pijn. Tijdens een traumatische ervaring waar geen ontsnappen mogelijk is, kan iemand bij wijze van oplossing psychisch ontsnappen, door haar bewustzijn te veranderen. Dit gaat onbewust. Het is vergelijkbaar met dieren die kunnen ‘bevriezen’ als ze aangevallen worden. Dit noem je dissociëren.

Vanaf groep 8 kreeg zij door PTSS last van geheugen/concentratie/dissosiatie klachten. Ze heeft hierdoor nooit een diploma kunnen halen. Naast alles wat mijn vriendin al mee maakte thuis, werd ze nu ook uitgemaakt door haar ouders voor lui, dom en expres niet haar best willen doen. Haar moeder verspreidde dit nieuws met leedvermaak rond aan familie en vrienden. In de oosterse/Indische cultuur is het niet het vanuit zichzelf opgelegde schuldgevoel dat mensen als onprettig of ongewenst beschouwen, maar veel meer het gezichtsverlies dat men kan lijden tegenover anderen.

Een voorbeeld: Haar oma is op de 10e verjaardag van mijn vriendin overleden. Op haar 15e vertelde haar tante dat haar oma op mijn vriendin’s verjaardag is overleden omdat haar tante niet wilde dat haar moeder op haar dochters verjaardag overleed. Omdat mijn vriendin als minderwaardig in de familie werd beschouwd is er door haar tante ervoor gezorgd dat haar oma op mijn vriendin’s verjaardag is overleden. Of haar oma daadwerkelijk om deze reden gekozen heeft om op haar verjaardag te overlijden kan worden betwist maar de vijandige aard van haar tante’s uitlatingen met de bedoeling mijn vriendin te kwetsen en als 2e rangs familielid neer te zetten is een feit .

Mijn vriendin werd door haar slechte prestaties op school door de mensen in haar omgeving in het algemeen met verminderd respect behandeld, voor minderwaardig aangezien en ze is op haar 20ste door de familie van haar moeder verstoten. De reden hiervoor waren voornamelijk racistische motieven. Mijn vriendin kreeg een donkergekleurd kindje. De reden die haar familie hiervoor gaf: ‘Mijn vriendin was ongehuwd toen zij zwanger raakte.’ Dat haar nichtje op haar 15e al zwanger was en in haar 8e maand zwangerschap gedwongen is gehuwd en niet verstoten is door de familie, maakt het argument die de familie van haar moeder als reden geeft, ongeldig.

Haar opa had zich duidelijk gedistantieerd van de keuze van de rest van de familie. Met haar opa heeft mijn vriendin en haar kindjes dan ook tot aan zijn sterfbed toe goed contact gehad.

Mijn vriendin raakte door al deze traumatische ervaringen steeds dieper in een isolement terecht.

Ze is met deze klachten vaak naar de huisarts gegaan. Vele verkeerde diagnoses, (pms, pmdd, add) en zelfs aan de antidepressiva gezet door de huisarts die makkelijk op de stoel van de psychiater ging zitten.

Door de anti-depressiva is zij in een psychose beland. In het manische gedeelte van haar psychose heeft ze veel geld uitgegeven en heeft hierdoor schulden gemaakt. Bam, zo stapelt trauma op trauma op trauma..

Die schulden leidde tot o.a. angst voor post open maken bij mijn vriendin. Door de bedreigingen en onredelijke eisen die in de brieven van de incasso bureaus staan nam haar stress alleen maar toe. Door deze onverwerkte angst zijn we nu in een situatie beland dat we bij instanties moeten aankloppen om hulp. Ik heb alle begrip voor mijn lieve vriendin. Haar nog onverwerkt verleden en daar boven op het verhaal van jeugdzorg heeft er bij haar zo ingehakt.

Helaas krijg je niet het begrip van de instanties. Er is totaal geen communicatie tussen de instanties terwijl ze allemaal samen werken. Daardoor komen wij in de schulden. Hoppa, weer meer stress. Zo wordt je auto in een keer in beslag genomen. Dan zeggen ze dat ze regelmatig hebben gebeld. Later bleek dus naar een verkeerd nummer, en ook blijkt dat ik de belastingdienst niets schuldig was. Als instanties van de overheid iets nodig heb van mij als persoon kan het bij wijs van spreken in een dag, maar als ik mijn recht wil moet dat maanden, jaren duren wat een enorme energie van mij vraagt.

Is dat eerlijk, menselijk? Ik noem dat maffia praktijken, alleen het verschil met de maffia is dat als ik eerlijk ben tegen hun dan zijn ze ook eerlijk tegen mij.
Weer even terugkomen bij mijn psychotherapeut, daarom was,de vraag of hij dat wilde doen. Zijn reactie was geen probleem. Hij zou dat diezelfde dag nog regelen. Wat denk je? Niet dus.

We kregen toen zelfs te horen dat hij het daar dus eigenlijk niet mee eens was. Hij had tegen die andere instantie zelfs gezegd dat ik dingen te snel uit mijn handen laat vallen. BAM. Die kwam aan. Ik voelde me letterlijk geestelijk verkracht. Hij wou heel snel daarna een gesprek met mij om het een en ander uit te spreken. Ben niet gegaan. Ik was nog zo kwaad, dat ik niet zeker wist of ik mijzelf in bedwang kon houden. Er heeft een week tussen gezeten tot ik weer met hem in gesprek ging. Ik had allang besloten dat het klaar was. Ik heb opname apparatuur meegenomen en het gesprek opgenomen.

Hij begon meteen zijn excuses aan te bieden dat hij echt fout heeft gehandeld, maar probeerde zich ook enigszins in te dekken.heb heb hem verteld dat ik klaar met hem ben. Dat ik een klacht ga indienen, en dat hij het laatste vertrouwen van mij heeft beschadigd. Hij zei zelfs nog dat hij op een gegeven moment zich zelf betrapte dat hij het gedrag van mijn ouders ging nadoen. Dus daar gaan we weer. Klachten commissie. Heb ik daar nog vertrouwen in? Wat denk jezelf.

Als je keer op keer, klap na klap blijft krijgen. Hoe lang hou je je hoofd nog boven water? Als naast je ouders, ook nog het systeem, je iedere keer weer knock-out slaat, hoeveel kracht zit er dan nog in je lijf – in je hoofd – in je spirit om door te gaan? Om opnieuw omhoog te kruipen en klaar te staan voor een nieuwe ronde. Ik weet het niet meer. Ik ben op.. Ik wil de handdoek in de ring gooien. Zelfs dat mag ik niet op een waardige manier doen van het systeem. Euthanasie is voor mensen met trauma’s zo goed als nihil. Dus… wat blijft er nog voor mij over? De trein? Andere mensen een trauma bezorgen of belasten met een tijdje te moeten wachten op de volgende trein. Ja, die zucht en kreun berichten lees ik ook op facebook. Een mensenleven kwijt zijn is toch veel minder erg dan dat jij een tijdje langer op de trein moet wachten toch?? Een touw ?

Dat mensen geen keus hebben of er toe gedreven worden dat zien mensen vaak niet in. Toch plegen ieder jaar meer dan 1300 mensen zelfmoord. En het worden er ieder jaar meer. Hoe zou dat toch komen?

Dus nu begrijpt u mijn vraag ook beter?

Ik wil bij deze toestemming aanvragen voor euthanasie.
Ik kan niet meer leven in jullie systeem.
Mijn enige wens is nu dat ik op een humane manier wil sterven.
Met alle respect voor mensen met kanker. Maar wou dat ik kanker had, dan wist ik als ik me niet laat behandelen dat ik uiteindelijk zou overlijden. Dan zou er ook meer begrip zijn voor mijn situatie.

Nu heb ik voor mijn gevoel emotionele kanker. Alleen ga je daar niet dood aan, en wordt het gezien als geestelijk gestoord.

Dus nogmaals: mag ik euthanasie…?

Mvg,
Henk 39 jaar oud.

P.S.: Vind je erkenning in mijn verhaal? Wil je je verhaal met anderen delen? Stuur je verhaal dan op naar positievenood@gmail.com

Delen = helen en samen staan we sterk..

Loslaten

foto (8)

Loslaten betekent één te worden met jezelf.

Als er een ding is dat we allemaal gemeen hebben is dat we gelukkig willen zijn en pijn willen vermijden. Toch plaatsen we onszelf continu in situaties die ons zullen kwetsen.
We pinnen ons geluk vast aan mensen, omstandigheden en dingen. We stresseren ons over de mogelijkheid om iets te verliezen. Daarna verdrinken we onszelf in verdriet als er echt iets veranderd.

We hechten ons aan materie alsof die bepalen wie wij zijn. We hechten ons aan gevoelens en ironisch genoeg zijn het niet alleen de positieve gevoelen. Als je jezelf jarenlang hebt gewenteld in spijt of teleurstelling, dan kan het veilig lijken en zelfs geruststellend voelen om verder te lijden.
In een poging om ons vast te houden aan wat vertrouwd is, beperken we ons zelf om geluk te ervaren in het hier en nu. Wees gelukkig met wat je hebt; vind vreugde met hoe de dingen zijn. Wanneer je realiseert dat er niets ontbreekt. Ben je vrij.

Als je ophoudt met vasthouden, bezitten, en de wereld om je heen te controleren, dan geef je de wereld de vrijheid om je te vervullen. Daarom is loslaten zo belangrijk:
loslaten is geluk binnenlaten

Wees je ervan bewust dat het leven alleen beschikbaar is in het huidige moment. Wees toegewijd om diep te leven in ieder moment van het dagelijks leven. Probeer jezelf niet te verliezen in wanhoop of mee te laten slepen door spijt over het verleden, zorgen over de toekomst, of verlangens, woede of jaloezie in het heden.
Oefen om bewust te zijn van je ademhaling en om je bewust te maken van wat er gebeurd in het hier en nu. Wees vastbesloten om de kunst van het aandachtig leven te leren door de wonderbaarlijke, verfrissende en helende elementen die in alle situaties zijn, in ons en om ons heen. Op deze manier zullen we in staat zijn om de zaden van vreugde, vrede, liefde en begrip in onszelf te kweken, waardoor het werk van transformatie en genezing in ons bewustzijn zal plaatsvinden.

Wij zijn ons bewust dat geluk vooral afhankelijk is van onze mentale houding en niet van de externe omstandigheden. Leer om gelukkig te leven in het huidige moment door je gewoon te beseffen dat we al meer dan genoeg voorwaarden hebben om gelukkig te zijn.

Moet een bloem iets te doen hebben? Nee, het doel van een bloem is een bloem te zijn. Jouw doel is om jezelf te zijn. Je hoeft niet te rennen en te vliegen om iemand te worden.
Je bent geweldig gewoon zoals je bent. Als je deze les begrijpt dan zal je, de blauwe lucht, en alles wat verfrissend en helend werkt in het huidige moment waarderen. We hebben al alles waar we naar op zoek zijn, we zijn alles wat we willen worden.

We zijn al goed genoeg, dus waarom niet gewoon met anderen die ook goed genoeg zijn samen leven en genieten? Gewoon zijn. Gewoon in het moment in deze plaats is de diepste beleving van het zijn. Er valt niets te bereiken. We kunnen niet mediteren of bidden om verlichting te bereiken, omdat de verlichting al in ons is.
We hoeven niet overal te zoeken. We hoeven niet te oefenen om een hoge positie te verkrijgen. We kunnen genieten van elk moment. Mensen praten over de vervoering van verlichting (nirvana), maar we zijn er al. Doelloosheid en verlichting zijn één. We hebben alles wat we nodig hebben om het huidige moment de gelukkigste in ons leven te maken, zelfs als we een verkoudheid hebben of hoofdpijn. We hoeven niet te wachten totdat we over onze verkoudheid heen zijn om gelukkig te zijn.
Het hebben van een verkoudheid is een onderdeel van het leven. Wees gelukkig in het huidige moment. Vraag nergens anders om. Verwacht geen extra geluk. Doelloosheid is stilstaan en je realiseren dat het geluk al beschikbaar is.

Doelloosheid associëren we vaak met lui of nutteloos zijn. Terwijl doelloosheid de sleutel is van ons geluk. We verachten datgene wat ons vrijheid en geluk zal geven.
Doelloosheid geeft ons de vrijheid, en vrijheid is de enige voorwaarde voor geluk. Als wij in ons hart, ons nog steeds vastklampen aan iets zoals boosheid, angst, of bezittingen dan kunnen we niet vrij zijn. Doelloosheid betekent dat we vrij zijn om van het moment te genieten.

Lao Tzu

Als ik loslaat wie ik ben, dan wordt ik wie ik kan zijn.
Als ik loslaat wat ik heb, dan ontvang ik wat ik nodig heb.

Tao

Zij die kennis zoeken,
Verzamelen elke dag iets.
Degenen die de weg zoeken,
Laten iedere dag iets los.
Ze gaan en laten gaan,
Tot het bereiken van geen actie.
Als er niets wordt gedaan,
Wordt er niets nagelaten.
Neem nooit de wereld over om er mee te knoeien.
Degenen die willen knoeien
Zijn niet geschikt om de wereld over te nemen.

Mocht je meer willen weten over het ‘loslaten’ laat dan een berichtje achter met je mailadres. We sturen je dan een mail met extra informatie over de kracht van het loslaten.

Wereldoorlog 3.. Geest versus Lichaam

World war 3

Wereldoorlog 3 .. Geest versus lichaam

De maatschappij leert ons om onze eigen grenzen te verleggen totdat we onszelf haten.

We worden gedomineerd tot iets wat we niet zijn. De vrouw moet er zo mager uit zien tot ze niets meer is als een wandelend skelet. De man moet er uitzien als een opgeblazen G.I. Joe. Kwaliteit tijd, liefde en geduld. worden ingewisseld voor materiële zaken. Kinderen wordt geleerd om rond te lopen in de nieuwste trend en leren andere kinderen te pesten die dit niet kunnen veroorloven. Eigenwaarde wordt gelinkt aan de spullen die je bezit.
Dan hakt zelfhaat erin. De maatschappij leert ons om niet van onszelf te houden tot we onrealistische doelen hebben bereikt in het leven. Zo groeit onze zelfhaat op weg naar deze onrealistische doelen toe. Zelfs als we onze doelen hebben bereikt voelen we nog steeds die zelfhaat. Dan kom je erachter dat het allemaal een scam was. Je voelt je gedesillusioneerd en depressief. Je vraagt je af wat de zin van het leven is. De maatschappij draait je dan weer een loer door je te vertellen dat het je eigen schuld is. Ga maar naar de GGZ. Stop er maar wat pillen in.

We worden allemaal gehersenspoeld. De holocaust is niet gestopt. Hitler is niet dood. De samenleving plant het zaadje van haat in het achterhoofd van elk kind door middel van ‘onderwijs’. Dat zaadje groeit en groeit elke dag tot het kind leert om van zichzelf te houden puur voor wie hij/zij is. Onderwijs leert ons dat kennis macht is. Maar het leert ons niet dat echte kracht innerlijk vrede is. Wat is het nut van al die kennis over van alles als we onszelf niet kennen. Je wordt geleerd dat onze geest geen grenzen kent. Dat is een leugen want ons lichaam kent hele duidelijke grenzen. We worden geleerd om die grenzen te negeren.
We worden niet lui als we leren om innerlijke vrede, acceptatie en zelfliefde op de eerste plaats te zetten. We zullen nog steeds willen leren over alles over de kennis die er is. Maar niet uit angst of bedrog maar uit een rustig hart en een geest vol vreugde.
Wij worden onderwezen om onze geest superieur te maken. We zijn nog steeds bezig om de übermensch te creëren die Hitler wilde creëren. We gaan tegen de natuur in. Zoveel kinderen lopen er rond vandaag de dag die zichzelf haten. Tegenwoordig is het een trend onder kinderen om zichzelf te snijden om het gevoel te verlichten van de pijn die het voortdurend denken creëert dat ze niet goed genoeg zijn.

Kinderen kunnen niet slapen omdat hun gedachten racen vol met kennis over alle weetjes en feitjes die er zijn en kan geen rust vinden. Dan geven we ze koffie en energiedrankjes om dat probleem op te lossen. Onze geest wordt gedomineerd. Daarna domineert onze geest ons lichaam. Dan gebruiken we drugs om ons lichaam te blijven gedomineerd. Dan beginnen we ons lichaam te haten. Dan snijden we in ons lichaam. Dan als niets anders meer werkt. Doden we ons eigen lichaam.
School moet niet alleen maar gaan over kennis. Het zou in de eerste plaats moeten gaan over over geduld, wijsheid, spirituele groei, zelfliefde en zelfacceptatie. Dat zou onze hoogste prioriteit in het leven moeten zijn. Dat is wanneer we vrede creëeren, liefde en vreugde. De dingen in het leven die er echt toe doen ..

Wereld oorlog 3 is nu gaande, hier in onze gedachten .. Geest versus lichaam.

World war 3.. Mind versus Body

World war 3

World war 3.. Mind versus body

Society teaches us to push our own limits untill the point of self hatred.

We are being dominated to be something we are not.

For woman to be as skinny that they look like walking skelletons. For man to look like blown up G.I. Joe’s. Quality time, love and patience. is exchanged for material things. Children are taught to walk around in the latest trend and learn to make fun of the children that can’t afford it.
Than selfhatred kicks in. Society teaches us not to love ourselves until we meet unrealistic goals in live. So we end up hating ourselves on the way to those goals. Even if we meet our goals we still feel selfhatred. Finding out it has all been a scam. When you feel disillusioned and depressed. Society screws you over again when you are down. Telling you that it is your own fault.

We are all being brainwashed. The holocaust didn’t stop. Hitler is not dead. Society is planting a seed of hate in every child’s mind through ‘education’. That seed is growing and growing everyday untill the child is taught to love herself first for just being who she/he is. Education is teaching us that knowledge is power. But it doesn’t teach us that true power is peace. What’s the point of knowing everything there is to know but not knowing ourselfs.

We won’t get lazy if we learn to put patience, acceptance and selflove in first place. We will still want to learn all about the knowledge that is out there. Just not out of fear but from a peaceful heart and a mind filled with joy.

We are being taught to make our minds feel superiour. We are still trying to create the superiour people that Hitler wanted to create. We are going against nature. So many children are hating themselves these days. Today it is a trend amongst kids to cut themselves up to feel relieve from the pain of constantly thinking their not good enough.
Kids can’t sleep because their minds are racing and can’t find any peace. Than we give them coffee and energy drinks to fix that problem. Our minds are being dominated. Than our minds dominate our body’s. Than we drug our body’s to stay dominated. Than we hate our body’s. Than we cut our body’s. Than if nothing else works. We kill our own body’s.

School shouldn’t put  knowledge in first place.. It should be about being patience, acceptance, wisdom, spiritual growth, loving ourselves and accepting ourselves. That should be our highest goal in live. That’s when we create peace, love and hapiness. The things that truelly matter.. No outside army can rescue us from this war. We have to change society and our education system to beat this war from with in.

World war 3 is going on right now, right here in our minds.. Mind versus body.

Verwerking kindermisbruik

selfloveheart

Iemand heeft ons dit toegestuurd. Deze man is als kind ernstig mishandeld geweest. Het heeft hem geholpen in zijn verwerkingsproces. Hopelijk helpt het jou ook;

“Wanneer het kind erg jong is dan houd ze van haar ouders. Het kind houdt van hen, ook al houden de ouders niet van het kind. En als ze wordt misbruikt op welke manier dan ook. Dan NOG houdt ze van hen! Het kind heeft haar ouders nodig om te overleven​​, zo kan het kind niet, en zal het kind hen niets kwalijk nemen.

En het is op dit punt dat het kind een fantasie band creëert met de ouders, en de fantasie is: “Ik weet dat ze van diep van binnen van mij houden, ik weet zeker dat ze dat doen.
Het probleem ben IK! Ik ben niet lief, ik ben niet waardig, ik ben geen goed kind, ik ben slecht! “
Kortom, het kind draagt ​​de verantwoordelijkheid “Voor de ouders onverantwoordelijkheid en gebrek aan liefde.”
Even later wanneer het kind is opgegroeid, zal het kind nog steeds deze valse boodschap meedragen in haar onderbewustzijn.
En tenzij het kind dit leest, zal ze deze VALSE boodschap meedragen tot haar graf.
De waarheid is dat het nooit waar was. In het kleine geest van het kind kon ze alleen maar doen wat ze dacht dat haar veilig zou houden.
Ieder kind is altijd lief, ieder kind is GOED, elk kind is waardevol,
en ieder kind verdient het om geliefd te zijn.

Je kunt niet terug naar het kind zijn, maar je kunt dit kopieëren en zelf een aantal persoonlijke details aan toevoegen, en lees dit vlak voor je het licht uit doet en
gaan slapen. En lees dit aan het begin van de ochtend voordat je maar iets gaat doen. (Het is zeer krachtig in de ochtend).”

We komen als we volwassen zijn vaak in strijd over onze gevoelens naar onze ouders toe als we als kind zijn mishandeld. Dit verklaart waarom dit gebeurd.

Het kind neemt ALTIJD de schuld op zich omdat het een kind is. Het kind is volledig afhankelijk is van de volwassene.
Het is ondenkbaar dat het kind de schuld zal leggen op haar levensbron; de ouders.
Het kind heeft dus geen andere optie dan de schuld op zich zelf te nemen — DIT IS EEN FEIT! Geen mening.

Maak nu de basis om je herstel op te bouwen.
Je was onschuldig, een kind met een onschuldige geest, je was altijd lief en altijd in staat om lief te hebben. Je werd verraden door degenen die jou zouden moeten liefhebben en beschermen. Laat nu de schuld waar het hoort. . . . . . bij hen.
Begin een band op te bouwen met het kind dat je ooit was — Het kind is er nog steeds in jezelf, hou van het kind en bescherm het kind.

PN

Leegte

flow2

Soms hebben we behoefte aan leegte. Al zijn we er vaak bang voor. Afstand nemen van alle drukte, keuzes maken en moeten. Als je die behoefte voelt neem dan de rust. Gun het jezelf. Wees eens stil en voel. Ervaar wat belangrijk is in het leven. Wees jezelf. Voel de diepe liefde voor jezelf. Voel dat je goed genoeg bent. Stop met praten, stop met doen. Meer woorden leveren echter niet meer begrip op. Begrip vind je in de stilte van jezelf.