Ben jij een diagnose?

foto (21)

Ben jij een diagnose?

Een diagnose is een term , bedacht door psychiaters wat een soort ” mislukte persoonlijkheid” suggereert.
Als we door één of meer ouders of verzorgers zijn opgevoed die deels vinden dat zij zelf mislukt zijn. Dan is het logisch dat schaamte een onderdeel wordt van ons innerlijk, dat wij deze verstoorde dans blijven doen waar we mee zijn opgegroeid, komt omdat dit is wat ons bekend is en op vele niveaus voor ons bepaalt wat normaal aanvoelt . We hebben geen andere betekenis voor wat normaal is . Waar je het meeste bekend mee bent is wat normaal wordt.
Als je opgevoed wordt met het idee dat je mislukt bent dan creëert dat stress. Je zal je dan zorgen gaan maken en op zoek gaan naar oplossingen om jezelf te ‘fixen’. Er staat door ons school systeem een enorm hoge druk op ons werkgeheugen. Kinderen worden vanaf peuter zijnde al volgepompt met informatie.

Als het kind met stress opgroeit dan krijgt het kind een achterstand op school. Informatie opnemen doen we namelijk met ons werkgeheugen. Als ons werkgeheugen al bezet is door de zorg of we wel goed genoeg zijn dan nemen we geen andere informatie meer op. Door de slechtere prestaties op school komt er nog meer druk op het kind te staan. Waardoor een steeds diepere overtuiging groeit in het kind dat hij of zij mislukt is.

Door stress gieren de stresshormonen door het lijf. Omdat we fysiek vaak niet in staat zijn om te vechten, vluchten of bevriezen. Doen kinderen dit met hun gedachten. Gedachtes wordt gedrag, gedrag wordt gediagnosticeerd. Als gedachtes op hol slaan op zoek naar oplossingen dan kan een kind al snel de diagnose ADHD krijgen. Het werkgeheugen is door de zorgen al bezet waardoor het kind zich niet kan concentreren. Het kind gaat door het sneller denken, sneller praten, sneller handelen. Als gedachten bevriezen, kan het kind stilvallen of zich gaan hyperfocussen op één of twee onderwerpen waar van nature hun talent liggen waardoor ze even hun zorgen kunnen vergeten. Dan kan het kind al snel het etiket autisme krijgen opgeplakt. Kinderen kunnen ook in gedachtes wegdromen ‘vluchten’. Dan zijn ze er met hun gedachtes even niet bij. Dan is de diagnose ADD snel te pakken. Een kind kan gaan vechten, diagnose ODD. Het kind kan vaker huilen, diagnose depressief. Iedere diagnose valt samen te vatten onder stress.

Als we voortdurend het lijdend voorwerp zijn van ons egoïstisch schoolsysteem, waarmee onze waarde wordt gemeten aan de hand van cijfers, dan kunnen we gemakkelijk het geloof ontwikkelen dat we gebrekkig zijn, en de straf en de ontberingen verdienen die we krijgen .
Toch is er een ander deel van ons die weet dat de dingen anders zijn. Door een verkeerde opvoeding kunnen we het geloof ontwikkelen dat we ondeugdelijk zijn maar we zijn van oorsprong goed. Ieder van ons is goed ,compleet en waardig. Wanneer we zelf overtuigt zijn dat we mislukt zijn dan gaan we onszelf daar naar gedragen.
Zo gaan veel kinderen van een opvoeding die hen het gevoel geeft dat ze mislukt zijn. Naar een schoolsysteem die hen het gevoel geeft dat ze mislukt zijn, naar de ggz die hen de bevestiging geeft dat ze mislukt zijn doormiddel van levenslange diagnoses.
Wij weten dat diagnoses gecreeërd zijn door het systeem om mensen gevangen te houden door hen voortdurend te laten geloven dat er iets vreselijk mis met hen is. Het gevoel dat ze door en door verrot zijn en zich daarvoor dienen te schamen! Schande en schaamte draagt ​​vele gezichten , maar heeft het onderliggende gevoel dat er iets mis met je.

Als je nu een volwassene bent dan ben je verantwoordelijk voor waar je nu bent in je leven. Als je niet blij bent met waar je bent, maak dan een verandering in jezelf . Het accepteren van je diagnose zal alleen tijdelijke verlichting geven. Alle ware veranderingen moeten van binnenuit plaatsvinden waardoor de omstandigheden van je leven zullen veranderen.

Dit is niet alleen waar voor iemand met een diagnose, maar voor iedereen . Wij allen moeten leren verantwoordelijk te zijn voor wat we creëren in ons leven. Er zijn geen echte slachtoffers of daders. We zijn allemaal energetische zielen bezig met een dans van het aantrekken van mensen naar ons toe die het licht op onze wonden laten schijnen en de pijn naar de oppervlakte brengen om genezen te worden. Als we die kans weggooien dan worden we terminale slachtoffers en zetten we een handtekening onder een contract voor een leven vol ongelukkigheid.

De ware les voor ons allemaal , of we geloven dat we depressief zijn, adhd’ers, angstig en afhankelijk, verslaafden , of het hebben van een persoonlijkheidsstoornis, is om naar binnen te gaan en daar te zoeken naar onze heelheid . Het leven is een reis van persoonlijke en spirituele groei. Het gaat niet om het nastreven van geld, rijkdom , bezit, seks en prestaties, maar over het openbaren van ons ware zelf , het vinden van onze authentieke zelfexpressie. Al het andere is gewoon een spel van het ego . Het ego draait om overleven en schone schijn. Het leven is zo veel meer!

Het accepteren van een diagnose als verklaring voor onze pijn zal ons niet beter doen voelen. Wat ons zal helen is om de verantwoordelijkheid te nemen voor wat van ons is, en te beginnen aan het pad van zelfgenezing die ons zal leiden naar het hebben van een krachtigere relatie met onszelf in de toekomst . De eerste sleutel om een krachtige relatie met onszelf te ontwikkelen. Betekent dat we moeten leren om onszelf op een dagelijkse basis te bevestigen, door liefdevolle dingen voor onszelf te doen, door onszelf belangrijk te maken, en onszelf en onze eigen genezing een prioriteit te maken. Door met zekerheid diep van binnen te voelen dat we gelukt zijn, uniek en waardevol. Door ons niet meer met anderen te vergelijken. Je hoeft je voor niets of niemand te bewijzen. Je bent al compleet.

Als je voldoet aan alle criteria van een diagnose uit de DSM of dat nu borderline, narcist, OCD, ADD of autisme is, als je nog steeds zelfreflectie hebt en de mogelijkheid ziet van je eigen verantwoordelijkheid in wat er gecreërd is in je leven, dan is er een mogelijkheid voor helen.
De eerste stap naar genezing is door te stoppen om je te identificeren met een diagnose. Gebruik alleen de criteria van een diagnose als lanceerplatform voor je eigen groei . Wanneer je terug kijkt naar de lijst en beseft dat veel van die criteria niet echt meer op jou van toepassing zijn, dan kun je zien waar je bent gegroeid . Zo zal iemand die aan de criteria depressie voldoet steeds meer dingen vinden om dankbaar voor te zijn en zich beter gaan voelen, of iemand die aan de criteria ADHD voldoet stapje voor stapje langer nadenken voor hij wat doet en zal daardoor minder fouten maken. Simpelweg door het instellen van de intentie en de bereidheid om het werk te doen zal men verandering creëren. Iedereen die bereid is om hun eigen verantwoordelijkheid in te zien van wat gecreëerd wordt in in hun eigen leven, kan veranderen.

Het identificeren met labels en diagnoses maakt ons tot slachtoffer en helpt ons niet in onze groei. De enige manier waarop iemands leven zal verbeteren is om te beginnen met innerlijke groei en transformatie . We moeten diep graven in de duisternis waar onze angsten en onze gevoelens van niet goed genoeg zijn zich plaatsvinden. We moeten bereid zijn om door de pijn heen te lopen, in plaats van overlevingsmechanismen te vinden om onze pijn te vermijden. We moeten bereid zijn om ons hart te openen voor liefde en acceptatie, zelfs als we bang zijn om gekwetst te worden. We moeten bereid zijn om te kijken naar het licht , zelfs als we in onze grootste duisternis zijn. Want het is het licht dat ons doet groeien zodat we kunnen opbloeien naar ons volledig potentieel, dan zullen we beseffen dat het zeker de reis waard was.

T. Janssen / Henk Fokker

Wat is een depressie?

foto (17)

De betekenis van depressie.

De meningen over depressie lijken over twee kampen verdeeld. De éne groep meent dat iemand zichzelf maar een schop onder zijn achterste moet geven.

Vooral op scholen is het gebruikelijk om tegen een lusteloze leerling te zeggen: “Ga eens wat doen. Pak je lesboek en ga aan de slag.”
Alles lijkt voor die leerling nog zwaarder te worden (letterlijk). Het contrast tussen wat er verwacht wordt en wat hij/zij aankan, is schril. Bovenop de worsteling met de depressie, moet iemand zwoegen om mee te komen met de klas. Zo wordt iemand steeds meer uitgeknepen. Een luisterend oor is er niet bij. Leerlingen worden benaderd alsof ze lui zijn, in plaats van uitgeput.

Met een beetje pech heeft een kind ouders die niet (willen) zien hoe beroerd hij eraan toe is en hem maar ongezellig vinden.
“Je hangt de hele dag maar op de bank.”
Niet gek dat zo iemand zichzelf waardeloos gaat vinden en niet de kracht vindt om iets positiefs uit het leven te halen en weer op te krabbelen.

De andere visie is dat depressie veroorzaakt wordt door een chemische onbalans. Een bepaald stofje wordt te weinig aangemaakt. Daardoor voel je je niet goed. Daar kun je niets aan doen maar medicatie kan dit weer in balans brengen.
Die tweede visie lijkt vriendelijker, maar dat is misleiding; dat depressie een hersenziekte is die je krijgt of niet.
Het is een industrie in plaats van geneeskunde. Al meer dan een miljoen mensen in Nederland, zitten aan de antidepressiva. De farma-industrie en de psychiatrie bieden (via Internet bijv.) wel ‘objectieve’ informatie aan over wat depressie is en welke hulp iemand nodig heeft.
De bijwerkingen van antidepressiva variëren van overgewicht, emotionele vlakheid, algehele schade aan je gestel tot zelfmoordgedachten. Ook gaat zo’n behandeling totaal voorbij aan de kern. Weliswaar kan een pilletje in sommige gevallen helpen om een moeilijke periode te overbruggen.
Als ik bijvoorbeeld zo’n hoofdpijn heb dat ik niet kan slapen, neem ik ook een paracetamol. Symptoombestrijding weliswaar, maar een goede nachtrust is ook wat waard.
Zou ik me continu beroerd voelen, ga ik wel kijken wat de oorzaak is.

Depressie kan duizenden oorzaken hebben. Iets ingrijpends, zoals een sterfgeval, geestelijke of fysieke mishandeling, seksueel geweld, pesten. Het kan ook voortkomen uit iets minder duidelijks, een vage onvrede. Je hebt alles wat je hartje begeert, maar er is een gevoel van: is dit nu alles? Of de druk vanuit de omgeving ligt net iets hoger dan je vol kan houden, waardoor je langzaam uitgeput raakt. Vooral in situaties die niet aangrijpend lijken, is depressie een sluipend proces, waardoor het lijkt alsof het ‘zomaar’ ontstaat. Het kan ook komen door iets uit het verleden wat je niet hebt verwerkt.
Veel mensen gaan aan de medicijnen omdat ze met hun depressie anderen tot last zijn. En als je de ratrace niet vol kunt houden, val je al snel buiten de groep.

De meeste mensen die het zelf hebben ondergaan zien depressie als een zwart gat, waar ze in gezogen worden. Ze ervaren het als een bedreiging op zich, hoewel het eerder een natuurlijke respons is op omstandigheden. Iemand die grote angst of wanhoop ervaart, gedwongen wordt in een situatie die hij niet aankan, heeft grote kans om depressief te worden. Somber zijn kun je vaak veel langer volhouden dan angst of wanhoop, die je van binnen weg lijken te vreten of tot waanzin te drijven. Veel mensen houden die sombere stemming jarenlang vol en sommigen verbergen het zelfs voor de omgeving.
Ik was ooit helemaal emotioneel labiel. Thuis werd ik steeds op de huid gezeten door mijn vaders vriendin. In het begin kon ik goed met haar praten, vond ik haar een boeiende persoonlijkheid en dacht zij met mij mee. Dat gevoel gaf ze me. Later ging ze zich steeds meer met mijn leven bemoeien, had veel kritiek en probeerde een ander iemand van mij te maken. Meer sociaal aangepast, wat ze zelf helemaal niet is.
Zij beheerde ook mijn Persoonsgebonden Budget. Omdat zij er meer in thuis was dan mijn vader, heeft zij het traject opgestart. Daar heeft ze veel tijd en energie in gestoken. Toch was ze niet tevreden over de begeleiding die ze eerder voor me geregeld had en werkte die begeleidster eruit. Toen stond ik er helemaal alleen voor, want mijn vader met wie ik eerst een hechte band had, praatte steeds vaker zijn vriendin na.
Ik stond op het punt om door te draaien, maar zakte in plaats daarvan weg in een verdoving. Ik voelde veel minder, mijn stiefmoeder kon me minder raken. Het was mijn beste afweer die ik tot mijn beschikking had.
Mijn vader is in zijn relatie ook depressief geworden. Hij kreeg geen lucht, geen bewegingsruimte. Pas toen hij zover was het uit te maken, knapte hij weer op.

Depressief worden getuigt van een zeer dringende behoefte om uit een situatie te komen, of iets te krijgen waar je intens naar verlangt. De toestand dwingt je om het rustiger aan te doen en je terug te trekken.
Iemand die naar de dood verlangt, probeert wanhopig een uitweg te vinden. Het is een verlangen naar een ander leven (soms letterlijk)
Volgens die definitie hebben medicijnen geen enkele zin. Is het een afweer tegen een afweer.
Zo iemand heeft een luisterend oor nodig. Een medemens die hem echt begrijpt en helpt de oorzaak te vinden en de grip op het leven terug te krijgen. Een kind, jongere of volwassene wil gezien en gehoord worden. Dat kan al veel veranderen.
Met iemand opsluiten in een instelling, bereikt men het tegenovergestelde, wat meestal schadelijker is dan helemaal niets doen. Iemand komt terecht in een cirkel van onrecht, onmacht, wanhoop en frustratie. Mensen die blijven tobben zijn vaak beter af dan mensen die in de psychiatrie terechtkomen.

Natuurlijk zijn er mensen die zo ver heen zijn dat ze (tijdelijk) niet in staat zijn voor zichzelf te zorgen, niets meer aankunnen. Vaak willen zij zelf hun ‘vertrouwde’ plek ontvluchten en nergens meer aan hoeven denken.
Soms is het nodig om de situatie te doorbreken. Hersteloorden zonder wachtlijst, waar mensen terecht kunnen. Een toevluchtsoord waar eerlijke en bekwame hulpverleners zijn die echte aandacht hebben voor hun verhaal. Die uitgaan van wat zij nodig hebben, in plaats van een zieke ideologie na te leven. Een luisterend oor en therapie die uitgaat van de mogelijkheden van iemand, die iemand verder helpt in plaats van de problemen verdrukt.
Hulpverlening moet altijd vrijwillig geschieden, tenzij iemand een bewezen gevaar is voor de omgeving.
Meedenken, in plaats van vóór iemand denken, aandacht voor iemands verhaal en samen kijken hoe de omstandigheden veranderd kunnen worden. Hoe kan iemand weer in zijn kracht komen te staan?
Dwang schaadt het vertrouwen van mensen en dan staan ze helemaal niet meer open voor hulp.

Veel mensen hebben hun kindertijd niet verwerkt, waardoor ze het leven niet zelden als hopeloos ervaren. Ze mochten bijvoorbeeld geen fouten maken. Deden ze iets goed, werden ze omringd met waardering, complimenten en liefde. Wisten ze zich net niet helemaal waar te maken, kregen ze kritiek en reageerden volwassenen hard en afwijzend. Als volwassene lijden ze aan perfectionisme en putten ze zichzelf uit. Hun bestaansrecht hangt ervan af, voor hun gevoel.
Therapie die de invloed van ervaringen in de kindertijd erkent, kan helpen om het verleden los te laten en inzicht te krijgen in hun werkelijkheid.
Ook als sombere gevoelens uit het niets lijken te komen, heeft praten zin en samen zoeken naar de oorzaak. En sommige mensen hebben gewoon een intens gevoelsleven, met hoge pieken en diepe dalen. Daar hoeft niets mis mee te zijn.

Geschreven door Sarah Morton

Website: http://www.dus-sarah-morton.info/

Hoe onschuldig is een fopspeen?

pacifier

Hoe onschuldig is een fopspeen?

Graag zie en hoor ik baby’s en peuters kletsen, zingen, lachen van plezier en de wereld begroeten.

Ook verdriet en boosheid uiten is gezond.
Kinderen die een stem hebben, zijn in mijn beleving relaxter, bijdehanter en hebben een betere woordenschat dan kinderen die stil gehouden worden. Ze kunnen duidelijk maken wat ze willen en hoeven geen emoties op te kroppen. Zij hebben meer contact met de omgeving en leren daardoor ook meer. Ze doen meer positieve ervaringen op.

Zelf ben ik zonder fopspeen opgegroeid, waar ik heel blij mee ben. Ik moet er niet aan denken dat iemand mijn stem dempt, zodra ik van me wil laten horen.
Ik begon pas te praten toen ik twee jaar was. Hoewel ik een rustig en dromerig kind was, deelde ik wat er in mij omging en zong en sprak ik vrijuit. Ik kon mensen aan het lachen maken en zij mij.
Ik was bezig de ‘wereld’ te verkennen en betrok mensen daarbij door dingen te benoemen.

Jonge baby’s (tot drie maanden) hebben een sterke zuigreflex en sabbelen niet zelden op hun duim of vingers, terwijl de honger al gestild is.
Borstgevoede baby’s kennen dit probleem nauwelijks, omdat ze meer hun best moeten doen om de melk eruit te krijgen, dan flesgevoede baby’s. Ook trainen ze hun tong, lippen en wangen, waar ze later profijt van hebben. Woorden leren ze makkelijker uitspreken.
Een voeding aan de borst duurt algauw een kwartier tot een half uur, terwijl een fles vaak al naar een paar minuten leeg is.
(Het ligt er wel aan wat voor fles en speen.
Als een kind steeds een klein beetje uit de borst drinkt, duurt het korter achter elkaar)
Duimen zou een reden zijn om een fopspeen te geven, want dat laatste is makkelijker af te leren. Een kletsargument. Ik zie weinig kinderen de hele dag met hun duim of vingers in hun mond. Waarom dragen kinderen wél dag in, dag uit een fopspeen, en niet gewoon een half uurtje of alleen als ze gaan slapen?
Een duim is ook moeilijk op te dringen. Kinderen duimen naar behoefte. Ook foetussen doen dit al. Ze kunnen zich even terug trekken of willen zichzelf kalmeren. De kans op scheve tanden is groter met een fopspeen dan met hun eigen duim.

Waarom zitten peuters en zelfs kleuters met een speen in hun mond? Zo kunnen ze zich niet verstaanbaar maken. Ja, ze kunnen het ding uit hun mond halen, maar als ze iedere keer dat ze huilen of roepen het zoethoudertje* krijgen, vatten ze dat op als: “Houd je stil.”
Baby’s die dag in, dag uit iets in hun mond hebben, brabbelen minder. Er is minder interactie tussen kind en volwassene. Ook de woordenschat heeft eronder te lijden.
Het kind keert in zichzelf en doet niet echt mee. Het maakt een ‘autistische’ indruk.
Jonge kinderen (tot drie jaar) steken van alles in hun mond. Zo onderzoeken ze hun omgeving. Een fopspeen belemmert hun verkenningsdrang, zeker als iemand het ding meteen weer aanreikt, zodra het kind het laat vallen. Het schaadt de geestelijke ontwikkeling van een kind.

Kinderen ontwikkelen controlepatronen om hun gevoelens te onderdrukken, als hun aandacht steeds afgeleid wordt van waar het om gaat.
Een koekje bij een geschaafde knie, in plaats van het kind te laten uithuilen en liefdevol op te vangen. Een fopspeen als het eigenlijk honger heeft of aandacht en nabijheid nodig heeft.
De basis voor emotie-eten en verslavingen als roken.
Ergens op zuigen helpt iemand om spanningen de baas te blijven.

Ook zou een speen kinderen een veilig gevoel geven.
Maar een stil kind is niet per se een ontspannen kind.
Vaak zit het kind gewoon op slot en zie ik angst, onzekerheid en frustratie in het gezicht.
Deze kinderen jengelen meer, omdat ze niet goed hun behoeften kenbaar kunnen maken.

Een teddybeer kan een kind ook geruststellen. Het is een soort vriendje.
Vaak durft een kind in zijn eigen bed te slapen, zolang hij zijn knuffel heeft.
Het ondersteunt de stappen naar zelfredzaamheid.
Een knuffelbeest kan uiteraard geen liefdevolle ouder vervangen.

Huilen is een manier om zich te bevrijden van pijn.
Wanneer het liefdevol beantwoord wordt, zal het kind sneller herstellen van een valpartij, tegenslag of verlies.
Kinderen die geen verdriet, angst, woede of teleurstelling mogen uiten, blijven er langer in hangen.
Ze zijn gespannen, bedrukt, droevig of boos.

Er is een duidelijk verband tussen emoties onderdrukken en ziekten.
Door de voortdurende en onopgeloste spanning, raakt het lichaam uitgeput en is vatbaarder voor infecties, hart- en vaatziekten en zelfs kanker.
Het innerlijke alarm blijft afgaan.
Ook kunnen kinderen depressief worden of heftige stemmingswisselingen krijgen.
Hun lichaam staat onder druk en komt niet toe aan herstel. Emoties en ervaringen slaan naar binnen en worden niet gedeeld en opgelost.

Soms zie ik de ouders met het ene kind een leuk contact hebben. Ze gaan in op wat hij vertelt, ze lachen samen en kunnen elkaar aankijken.
Als het jongste kind contact probeert te maken, door te kraaien, roepen of huilen, krijgt het alleen een speen in zijn mond gestopt en verder geen aandacht.

Onlangs zag ik twee leidsters met wandelwagens waar wel zes kinderen in pasten. De kinderen keken angstig.
De twee meiden waren in gesprek, zonder naar de kinderen om te kijken.
Misschien was het van de kinderopvang of waren het uit huis geplaatste kinderen, dat weet ik niet.
Een baby van 6-8 maanden begon erbarmelijk te huilen.
De vrouw duwde met kracht (wat voor een kind geweld is) een neptepel in zijn mond.
Het kind kreeg het zwijgen opgelegd, in plaats van troost.
Mijn hart huilt bij zulke gevoelloosheid.
Ik zei nog: “kinderen missen verbondenheid in hun leven. Ze willen gezien en gehoord worden.”
De jonge vrouw glimlachte slechts arrogant en knikte.
Wie heeft verzonnen dat een stuk siliconen of rubber (met een plastic kap om inslikken te voorkomen), liefdevolle nabijheid kan vervangen?
Waarom zou je trouwens dit dierbare gezichtje willen afdekken? Het ziet er niet uit, alsof er een pleister voor zit.
Of weet ik gewoon niet waarover ik praat?

Foppen betekent “in de maling nemen.”
Als kinderen ergens op sabbelen, hebben ze misschien wel honger.
Een namaaktepel kan hongergevoelens onderdrukken en wordt ook vaak gebruikt om de tijd tussen twee voedingen te overbruggen. Als de baby minder vaak aangelegd wordt of zelfs nog niet goed heeft leren drinken, komt de borstvoeding ook in het gedrang. De melkproductie is namelijk een kwestie van vraag en aanbod. Hoe vaker het kind mag drinken, hoe eerder er weer melk aangemaakt wordt.
Veel lactatiekundigen hebben dan ook bedenkingen bij het gebruik van de speen.
Baby’s die steeds ‘gefopt’ worden, vragen minder vaak om een voeding en blijken ook minder lang borstvoeding te krijgen.
Moedermelk blijft de beste voeding, het is perfect afgestemd op de behoeften van het kind. Het beschermt het kind tegen ziektekiemen en ondersteunt het immuunsysteem.
Het ondersteunt de band tussen moeder en kind, door het huid-op-huidcontact. Het kan echt een rustmoment zijn. Er is aandacht voor elkaar, een moeder kan het kind niet in een wipstoeltje laten zitten.
Binnen natuurvolkeren hebben baby’s vaker de borst tot hun beschikking. In veel gevallen kunnen ze naar behoefte drinken. Daar krijgen kinderen ook twee jaar of langer borstvoeding.

Een fopspeen zou de kans op wiegendood verkleinen.
Misschien omdat het kind door de neus ademhaalt of omdat het rustiger in slaap valt (niet zichzelf in slaap huilt).
Deze wonderbaarlijke eigenschap is echter nooit bewezen.
Van moedermelk is wel bewezen dat het beschermt tegen wiegendood en een fopspeen brengt de borstvoeding juist in gevaar.

Ook ouders worden gefopt. Een speen lijkt een onmisbaar hulpmiddel, waar het in werkelijkheid een repressiemiddel blijkt te zijn.
Kinderen raken snel gewend aan hun speen en ‘kunnen’ dan niet meer zonder. Raken ze het kwijt, gaan ze huilen en willen ze niet slapen voordat de ouder het ding terug gevonden heeft.
Sommige kinderen (ook kleuters) willen hun speen ook overdag niet meer afstaan.
Het is een verslaving, die een gepaste behandeling verdient.
Hoe kan een kind het beste afkicken?
In plaats van de namaaktepel te geven om honger of verdriet te stillen, het kind liefde, voeding en aandacht geven.
Kinderen laten weten dat ze hun gevoelens mogen uiten, echt luisteren en hun ervaringen en uitingen serieus nemen. Liefdevolle armen doen meer wonderen dan een lapmiddel.
Een verslaving afwennen kan ‘cold turkey’ of stapje voor stapje.
Het onding weggooien of het alleen nog op bepaalde momenten geven en het steeds verder afbouwen. Het kind uitleggen waarom het geen speen nodig heeft.
De ouders kunnen begrip tonen als het kind om z’n speen vraagt, maar erop vertrouwen dat zij op de goede weg zijn en het kind beter af is zonder.
Welke tactiek het beste is, ligt ook aan de situatie en aan het kind.

Een baby wil niets liever dan warmte, affectie en nabijheid. Moeders huid voelen en haar hartslag en stem horen. Warme melk uit háár borst. De kleine voelt zich nog één met de moeder.
Later willen kinderen deelnemen aan het sociale leven. Zij willen samen kletsen, lachen en zingen.
Ook tranen van een kind maken iets duidelijk.
Wat kinderen ons te vertellen hebben, kan heel leerzaam zijn. Zij zijn puur en eerlijk en houden ons ook een spiegel voor. Zij reageren op onze gevoelens, houding en leefwijze. Die imiteren ze of ze laten juist zien hoe het anders kan.
Een eigenwijs kind met een sterke wil, laat ons zien dat we ook meer ons eigen gang mogen gaan en voor onszelf op mogen komen.
Als we in die spiegel willen kijken.

*(vroeger letterlijk, want soms werd het gedoopt in suikerwater, honing of sterke drank)

Geschreven door: Sarah Morton

Website: http://www.dus-sarah-morton.info/

Links:

www.mens-en-gezondheid.infonu.nl/kinderen/79488-pas-op-met-de-fopspeen.html

www.natuurlijkouderschap.org/wennen-babys-van-nog-geen-jaar-zich-zelf-af-van-de-borst/

www.kennislink.nl/publicaties/speen-en-duim-slecht-voor-spraakontwikkeling

www.borstvoeding.com/columns/gefopt.html

www.eurolac.blogspot.nl/2011/04/fopspenen-zoethoudertjes-en-substituten.html

www.mediplan.nl/BorstvoedingsfolderKlein%20pdf%202013.pdf

www.borstvoeding.com/kindjeaandeborst/kraamtijd/tepelspeenverwarring.html

www.borstvoeding.com/columns/caged.html

www.borstvoeding.com/kindjeaandeborst/peuter-voeden/de-natuurlijke-speenleeftijd-of-stoppen-met-borstvoeding.html

www.zielenknijper.nl/een-code-in-plaats-van-pillen.html

www.eft-therapiejeevania.nl/1/5/wetenschappelijkonderzoek.html

Loslaten

foto (8)

Loslaten betekent één te worden met jezelf.

Als er een ding is dat we allemaal gemeen hebben is dat we gelukkig willen zijn en pijn willen vermijden. Toch plaatsen we onszelf continu in situaties die ons zullen kwetsen.
We pinnen ons geluk vast aan mensen, omstandigheden en dingen. We stresseren ons over de mogelijkheid om iets te verliezen. Daarna verdrinken we onszelf in verdriet als er echt iets veranderd.

We hechten ons aan materie alsof die bepalen wie wij zijn. We hechten ons aan gevoelens en ironisch genoeg zijn het niet alleen de positieve gevoelen. Als je jezelf jarenlang hebt gewenteld in spijt of teleurstelling, dan kan het veilig lijken en zelfs geruststellend voelen om verder te lijden.
In een poging om ons vast te houden aan wat vertrouwd is, beperken we ons zelf om geluk te ervaren in het hier en nu. Wees gelukkig met wat je hebt; vind vreugde met hoe de dingen zijn. Wanneer je realiseert dat er niets ontbreekt. Ben je vrij.

Als je ophoudt met vasthouden, bezitten, en de wereld om je heen te controleren, dan geef je de wereld de vrijheid om je te vervullen. Daarom is loslaten zo belangrijk:
loslaten is geluk binnenlaten

Wees je ervan bewust dat het leven alleen beschikbaar is in het huidige moment. Wees toegewijd om diep te leven in ieder moment van het dagelijks leven. Probeer jezelf niet te verliezen in wanhoop of mee te laten slepen door spijt over het verleden, zorgen over de toekomst, of verlangens, woede of jaloezie in het heden.
Oefen om bewust te zijn van je ademhaling en om je bewust te maken van wat er gebeurd in het hier en nu. Wees vastbesloten om de kunst van het aandachtig leven te leren door de wonderbaarlijke, verfrissende en helende elementen die in alle situaties zijn, in ons en om ons heen. Op deze manier zullen we in staat zijn om de zaden van vreugde, vrede, liefde en begrip in onszelf te kweken, waardoor het werk van transformatie en genezing in ons bewustzijn zal plaatsvinden.

Wij zijn ons bewust dat geluk vooral afhankelijk is van onze mentale houding en niet van de externe omstandigheden. Leer om gelukkig te leven in het huidige moment door je gewoon te beseffen dat we al meer dan genoeg voorwaarden hebben om gelukkig te zijn.

Moet een bloem iets te doen hebben? Nee, het doel van een bloem is een bloem te zijn. Jouw doel is om jezelf te zijn. Je hoeft niet te rennen en te vliegen om iemand te worden.
Je bent geweldig gewoon zoals je bent. Als je deze les begrijpt dan zal je, de blauwe lucht, en alles wat verfrissend en helend werkt in het huidige moment waarderen. We hebben al alles waar we naar op zoek zijn, we zijn alles wat we willen worden.

We zijn al goed genoeg, dus waarom niet gewoon met anderen die ook goed genoeg zijn samen leven en genieten? Gewoon zijn. Gewoon in het moment in deze plaats is de diepste beleving van het zijn. Er valt niets te bereiken. We kunnen niet mediteren of bidden om verlichting te bereiken, omdat de verlichting al in ons is.
We hoeven niet overal te zoeken. We hoeven niet te oefenen om een hoge positie te verkrijgen. We kunnen genieten van elk moment. Mensen praten over de vervoering van verlichting (nirvana), maar we zijn er al. Doelloosheid en verlichting zijn één. We hebben alles wat we nodig hebben om het huidige moment de gelukkigste in ons leven te maken, zelfs als we een verkoudheid hebben of hoofdpijn. We hoeven niet te wachten totdat we over onze verkoudheid heen zijn om gelukkig te zijn.
Het hebben van een verkoudheid is een onderdeel van het leven. Wees gelukkig in het huidige moment. Vraag nergens anders om. Verwacht geen extra geluk. Doelloosheid is stilstaan en je realiseren dat het geluk al beschikbaar is.

Doelloosheid associëren we vaak met lui of nutteloos zijn. Terwijl doelloosheid de sleutel is van ons geluk. We verachten datgene wat ons vrijheid en geluk zal geven.
Doelloosheid geeft ons de vrijheid, en vrijheid is de enige voorwaarde voor geluk. Als wij in ons hart, ons nog steeds vastklampen aan iets zoals boosheid, angst, of bezittingen dan kunnen we niet vrij zijn. Doelloosheid betekent dat we vrij zijn om van het moment te genieten.

Lao Tzu

Als ik loslaat wie ik ben, dan wordt ik wie ik kan zijn.
Als ik loslaat wat ik heb, dan ontvang ik wat ik nodig heb.

Tao

Zij die kennis zoeken,
Verzamelen elke dag iets.
Degenen die de weg zoeken,
Laten iedere dag iets los.
Ze gaan en laten gaan,
Tot het bereiken van geen actie.
Als er niets wordt gedaan,
Wordt er niets nagelaten.
Neem nooit de wereld over om er mee te knoeien.
Degenen die willen knoeien
Zijn niet geschikt om de wereld over te nemen.

Mocht je meer willen weten over het ‘loslaten’ laat dan een berichtje achter met je mailadres. We sturen je dan een mail met extra informatie over de kracht van het loslaten.

Wereldoorlog 3.. Geest versus Lichaam

World war 3

Wereldoorlog 3 .. Geest versus lichaam

De maatschappij leert ons om onze eigen grenzen te verleggen totdat we onszelf haten.

We worden gedomineerd tot iets wat we niet zijn. De vrouw moet er zo mager uit zien tot ze niets meer is als een wandelend skelet. De man moet er uitzien als een opgeblazen G.I. Joe. Kwaliteit tijd, liefde en geduld. worden ingewisseld voor materiële zaken. Kinderen wordt geleerd om rond te lopen in de nieuwste trend en leren andere kinderen te pesten die dit niet kunnen veroorloven. Eigenwaarde wordt gelinkt aan de spullen die je bezit.
Dan hakt zelfhaat erin. De maatschappij leert ons om niet van onszelf te houden tot we onrealistische doelen hebben bereikt in het leven. Zo groeit onze zelfhaat op weg naar deze onrealistische doelen toe. Zelfs als we onze doelen hebben bereikt voelen we nog steeds die zelfhaat. Dan kom je erachter dat het allemaal een scam was. Je voelt je gedesillusioneerd en depressief. Je vraagt je af wat de zin van het leven is. De maatschappij draait je dan weer een loer door je te vertellen dat het je eigen schuld is. Ga maar naar de GGZ. Stop er maar wat pillen in.

We worden allemaal gehersenspoeld. De holocaust is niet gestopt. Hitler is niet dood. De samenleving plant het zaadje van haat in het achterhoofd van elk kind door middel van ‘onderwijs’. Dat zaadje groeit en groeit elke dag tot het kind leert om van zichzelf te houden puur voor wie hij/zij is. Onderwijs leert ons dat kennis macht is. Maar het leert ons niet dat echte kracht innerlijk vrede is. Wat is het nut van al die kennis over van alles als we onszelf niet kennen. Je wordt geleerd dat onze geest geen grenzen kent. Dat is een leugen want ons lichaam kent hele duidelijke grenzen. We worden geleerd om die grenzen te negeren.
We worden niet lui als we leren om innerlijke vrede, acceptatie en zelfliefde op de eerste plaats te zetten. We zullen nog steeds willen leren over alles over de kennis die er is. Maar niet uit angst of bedrog maar uit een rustig hart en een geest vol vreugde.
Wij worden onderwezen om onze geest superieur te maken. We zijn nog steeds bezig om de übermensch te creëren die Hitler wilde creëren. We gaan tegen de natuur in. Zoveel kinderen lopen er rond vandaag de dag die zichzelf haten. Tegenwoordig is het een trend onder kinderen om zichzelf te snijden om het gevoel te verlichten van de pijn die het voortdurend denken creëert dat ze niet goed genoeg zijn.

Kinderen kunnen niet slapen omdat hun gedachten racen vol met kennis over alle weetjes en feitjes die er zijn en kan geen rust vinden. Dan geven we ze koffie en energiedrankjes om dat probleem op te lossen. Onze geest wordt gedomineerd. Daarna domineert onze geest ons lichaam. Dan gebruiken we drugs om ons lichaam te blijven gedomineerd. Dan beginnen we ons lichaam te haten. Dan snijden we in ons lichaam. Dan als niets anders meer werkt. Doden we ons eigen lichaam.
School moet niet alleen maar gaan over kennis. Het zou in de eerste plaats moeten gaan over over geduld, wijsheid, spirituele groei, zelfliefde en zelfacceptatie. Dat zou onze hoogste prioriteit in het leven moeten zijn. Dat is wanneer we vrede creëeren, liefde en vreugde. De dingen in het leven die er echt toe doen ..

Wereld oorlog 3 is nu gaande, hier in onze gedachten .. Geest versus lichaam.

Leegte

flow2

Soms hebben we behoefte aan leegte. Al zijn we er vaak bang voor. Afstand nemen van alle drukte, keuzes maken en moeten. Als je die behoefte voelt neem dan de rust. Gun het jezelf. Wees eens stil en voel. Ervaar wat belangrijk is in het leven. Wees jezelf. Voel de diepe liefde voor jezelf. Voel dat je goed genoeg bent. Stop met praten, stop met doen. Meer woorden leveren echter niet meer begrip op. Begrip vind je in de stilte van jezelf.

Gezinsdrama’s en zelfmoord door medicatie

Afbeelding


Zo nu en dan is de hele maatschappij geschokt door daden van ernstig geweld, zoals schietpartijen in winkelcentra zoals in Alphen a/d Rijn, gezinsdrama’s zoals met de broertjes Ruben en Julian en plotselinge geweldsdelicten op scholen. Dergelijke delicten zijn meestal toegeschreven aan de psychische toestand van de dader en de beschikbaarheid van wapens.

Een onderwerp krijgt steeds te weinig aandacht: de invloed van psychiatrische medicatie. Gebrek aan gegevens zou een rol kunnen spelen voor het gebrek aan aandacht voor dit onderwerp door de regering. Waardoor men achter de feiten blijft aanlopen.
Wat zijn de oorzaken van geweld bij mensen die psychiatrische medicijnen te nemen?
Een reden kan de veel voorkomende bijwerking is akathesie. Dit is vaak een bijwerking van mensen die antipsychotica en of antidepressiva gebruiken.

Akathesie is een vreselijk gevoel van angst, een onvermogen om stil te zitten, een gevoel dat je wil kruipen uit zijn of haar huid. Achter veel van het extreem geweld als zelfmoord of geweld bij anderen zien we dat akathesie bij mensen die psychiatrische drugs gebruiken een rol speelt.

Hoewel psychiaters zich ervan bewust zijn dat extreem geweld door akathesie tijdens het gebruik van psychofarmaca of tijdens het afkicken daarvan aanwezig is. De neiging blijft om de schuld op de “ziekte” van de patiënt te schuiven of op de inconsequentie van zijn of haar medicatie gebruik.

Menselijkheid kan je niet onderdrukken met medicatie. Pas dan creër je tikkende tijdbommen.
Meer dan 200.000 kinderen en jongeren krijgen jaarlijks psychiatrische medicatie voorgeschreven. Dat getal blijft groeien. Een nieuwe generatie van tikkende tijdbommen is ontstaan.
Dit verhaal heb ik niet geschreven voor sensatie of om een graantje mee te pikken van het tragische overlijden van de 2 broertjes. Dit is mijn verhaal.

Op mijn 20e kreeg ik antidepressiva voorgeschreven voor iets wat met mijn hormonen te maken had. Ik kreeg toen voor het eerst akathesie. Dat had verschrikkelijke kunnen hebben voor mij als voor mijn pasgeboren kindje. Het lag niet aan de medicatie riep de huisarts nadat ik een zelfmoordpoging had gedaan.
Op mijn 25e weer hetzelfde verhaal. Weer kreeg ik antidepressiva voorgeschreven voor hetzelfde hormonale probleem dit keer onder een andere naam maar met precies dezelfde werkzame stof, prozac.

Bijna was ik het geweest die op een verschrikkelijk manier op het nieuws zou komen. Zelfmoord of gezinsdrama. Het had allebei gekund. Akathesie samen met het onderdrukken van het bewustzijn voorspelt een tikkende tijdbom. En dat was ik geworden door de medicatie. Ik kan het nog na vertellen omdat ik op tijd gestopt was met de medicatie maar velen kunnen dit niet navertellen. Vandaar mijn verhaal. Ik hoop dat mijn verhaal voor meer bewustwoording kan zorgen over akathesie, psychiatrische medicatie en geweld.

Suïcide

suïcide

Meer dan 100.000 mensen lopen ieder jaar rond met zelfmoord gedachtes. 10 duizenden doen ieder jaar een poging tot zelfmoord. Meer dan 1600 mensen overlijden ieder jaar aan zelfmoord.

We zijn moe om te strijden. We zijn moe op onze tenen te moeten lopen. We verlangen om goed genoeg te zijn. We zijn massaal op zoek naar rust. We lopen rond met gevoelens van schuld, schaamte en boosheid omdat we zo niet verder willen. Na een lange tijd van frustratie verandert ons gevoel in zelfhaat. We gaan tegen onze natuur in. Want we zijn al goed genoeg maar horen continu dat we dat niet zijn. Ons denken, ons gevoel, onze woorden, onze daden, ons zijn raakt besmet met het gevoel om niet genoeg te zijn. Niet waardig. Nutteloos. Tot we uiteindelijk besluiten om onszelf te vernietigen. Logisch, tragisch en niet nodig. We hebben iedereen van de maatschappij nodig om hier iets aan te veranderen. Het zelfmoordaantal wordt ieder jaar steeds groter. We zijn met elkaar sterk genoeg om het tij te keren. Geloof in jezelf.

Wees jezelf. Wees natuurlijk en eenvoudig. Probeer niet iemand te zijn die je niet bent. Vind rust in het hier en nu. Al het moeilijke begint als iets dat makkelijk is. . Hoe moeilijk je leven ook lijkt op dit moment. Ga terug naar de oorsprong. Wees lief voor jezelf en anderen al voel je frustratie. Los problemen op als ze nog klein zijn. Zo voorkom je chaos. Hecht je niet aan spullen. Dat geeft extra ballast. Je hebt alles in jezelf. In je hart, hoofd, lichaam hou je alle liefde vast. Vaak blokkeer je door trauma’s. Laat het los. Laat de liefde weer door je hele lichaam stromen. Doe je ogen dicht en voel de liefde voor jezelf stromen. Laat het beginnen vanaf je hoofd tot het puntje van je vingers. Tot het puntje van je tenen. Overal in je lichaam. Handel vanuit diezelfde liefde. Dat is waar het echt om gaat. Niet de volgende auto of de ring die je ooit van iemand hebt gekregen. Het gaat in de wereld om liefde. Voor jezelf en geef het door anderen. Voel, ervaar en deel. Wees dat kleine lichtje in de duisternis en steek meer dan 1000 kaarsen aan.. Gun jezelf rust van al dat najagen. Al is het je ooit geleerd. Laat het los. Geef jezelf rust. One love!

De Maatschappij

image

De maatschappij

 Een mens heeft een lichaam. Een lichaam is begrensd. Grenzen van het lichaam kunnen niet eindeloos verlegd worden. Maatschappelijke maatstaven wel. Het lichaam van de mens is niet gemaakt voor die maatstaven en stribbelt tegen. Wordt ziek of krijgt het emotioneel en geestelijk te verduren.

Diagnoses worden gegeven en pillen worden verstrekt. Er wordt nog meer stress op het lichaam gezet. De prijs is hoog. Velen sterven aan hartproblemen en plotselinge bloedingen. Onverklaarbare woede uitbarstingen die mensenlevens kosten door excessief geweld. We creëeren tikkende tijdbommen.
Honderd duizenden lopen ieder jaar rond met zelfmoordgedachten. Honderden sterven ieder jaar door zelfmoord. Maar het is nog lang niet genoeg.

De maatschappelijke maatstaven zijn onmenselijk hoog geworden. De maatschappelijke ego is te groot. Ons kleine landje moet groter zijn dan het is. Zolang er geld wordt verdient aan diagnoses en pillen dogen we dit alles. Er zullen mensen blijven doodgaan of doordraaien maar de enkele uitzonderlijke prestaties zijn dit alles waard.

Zolang het elite clubje het materieel ook echt goed kan blijven hebben. Als kanaries in een gouden kooi. Zodat wij de grote massa hun leven van een afstandje als het utopia zien.

En de grote massa een minderwaardigheidscomplex heeft waarbij men denkt er niet toe te doen. En men niet te lang durft stil te staan bij wat er werkelijk belangrijk is. Omdat men moet doen wat men moet doen om elke dag maar te overleven en zich te conformeren aan de te hoge maatschappelijke maatstaven.

De vrije tijd dat hem rest zichzelf vol drinkt of blowt. Zodat men de 5 werkdagen weer op z’n tenen moet lopen en dat zien vol te houden.
Uit frustratie mishandelen we een nieuwe generatie of elkaar om maar een beetje gevoel van zelfcontrole te ervaren. . 45 % van de nederlandse bevolking is ooit slachtoffer geweest van huiselijk geweld. 1 op de 4 meisjes maken in hun leven een vorm van seksuele mishandelijk mee voor hun 18de. Dit cijfer is 1 op 11 voor jongens.

De gene met een sterk tegengeluid noemen we paranoïde of hebben een steekje los.

It’s time to make that change!